ponurak (język polski)
- wymowa:
- IPA: [pɔ̃ˈnurak], AS: [põnurak], zjawiska fonetyczne: nazal.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) pot. ktoś stale smutny, ponury, bez poczucia humoru
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik ponurak ponuracy dopełniacz ponuraka ponuraków celownik ponurakowi ponurakom biernik ponuraka ponuraków narzędnik ponurakiem ponurakami miejscownik ponuraku ponurakach wołacz ponuraku ponuracy - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) borsuk, mruk, smutas
- antonimy:
- (1.1) wesołek
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. ponurość ż, ponuractwo n
- zdrobn. ponuraczek m
- forma żeńska ponuraczka ż
- przym. ponury, ponuracki, ponurawy
- przysł. ponuro, ponuracko, ponurawo
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.