polarnik (język polski)
- wymowa:
- IPA: [pɔˈlarʲɲik], AS: [polarʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) uczony lub podróżnik biorący udział w wyprawach na obszary podbiegunowe
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik polarnik polarnicy dopełniacz polarnika polarników celownik polarnikowi polarnikom biernik polarnika polarników narzędnik polarnikiem polarnikami miejscownik polarniku polarnikach wołacz polarniku polarnicy depr. M. i W. lm: (te) polarniki - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. polarnictwo n
- forma żeńska polarniczka ż
- przym. polarny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- białoruski: (1.1) палярнік m
- czeski: (1.1) polárník m
- duński: (1.1) polarforsker w
- francuski: (1.1) explorateur polaire m
- rosyjski: (1.1) полярник m
- słowacki: (1.1) polárnik m
- ukraiński: (1.1) полярник m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.