pełnomocnik (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) praw. osoba mająca pełnomocnictwo do wykonywania czynności prawnych w czyimś imieniu
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik pełnomocnik pełnomocnicy dopełniacz pełnomocnika pełnomocników celownik pełnomocnikowi pełnomocnikom biernik pełnomocnika pełnomocników narzędnik pełnomocnikiem pełnomocnikami miejscownik pełnomocniku pełnomocnikach wołacz pełnomocniku pełnomocnicy depr. M. i W. lm: (te) pełnomocniki - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) osoba upoważniona, plenipotent, przedstawiciel, powiernik
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. pełnomocnictwo n, pełnomocność ż
- przym. pełnomocny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) commissioner, plenipotentiary, proxy
- białoruski: (1.1) хадайнік m
- czeski: (1.1) pověřenec m, zmocněnec m, zplnomocněnec m
- esperanto: (1.1) plenrajtigito, pot. plenpovulo
- francuski: (1.1) chargé m
- kaszubski: (1.1) pełnomòcnik m
- litewski: (1.1) įgaliotasis atstovas m, įgaliotinis m
- niemiecki: (1.1) Beauftragter m, Bevollmächtigter m
- słowacki: (1.1) poverenec m, splnomocnenec m, zmocnenec m
- szwedzki: (1.1) befullmäktigad w, fullmäktig w, ombud n
- ukraiński: (1.1) довірений m, довірена особа ż
- węgierski: (1.1) megbízott, meghatalmazott
- włoski: (1.1) commissario m, incaricato m, plenipotenziario m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.