kusznik (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈkuʃʲɲik], AS: [kušʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) wojsk. żołnierz uzbrojony w kuszę, strzelający z kuszy; zob. też kusznik w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kusznik kusznicy dopełniacz kusznika kuszników celownik kusznikowi kusznikom biernik kusznika kuszników narzędnik kusznikiem kusznikami miejscownik kuszniku kusznikach wołacz kuszniku kusznicy - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. kusza ż, kuszownictwo m
- przym. kuszowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) crossbowman
- baskijski: (1.1) baleztari
- esperanto: (1.1) arbalestisto
- hiszpański: (1.1) ballestero m, saetero m
- nowogrecki: (1.1) βαλλιστριδοφόρος m
- włoski: (1.1) balestriere m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.