korzenie (język polski)
- wymowa:
- IPA: [kɔˈʒɛ̃ɲɛ], AS: [kožẽńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• -ni…
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
- (1.1) pochodzenie, rodowód, początki
rzeczownik, forma fleksyjna
- (2.1) M., B. i W. lm od: korzeń
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) powrót do korzeni • wracać do korzeni • mieć gdzieś swoje korzenie
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. korzennictwo n, korzeń mrz
- przym. korzeniowy
- związki frazeologiczne:
- zapuszczać korzenie / zapuścić korzenie
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) roots
- arabski: (1.1) باطن, عرق
- białoruski: (1.1) корань m, пачатак m, аснова ż, крыніца ż
- duński: (1.1) rødder
- nowogrecki: (1.1) ρίζα ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.