komtur (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈkɔ̃mtur], AS: [kõmtur], zjawiska fonetyczne: nazal.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) hist. krzyżacki zwierzchnik komturii, okręgu administracyjnego i wojskowego
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik komtur komturowie dopełniacz komtura komturów celownik komturowi komturom biernik komtura komturów narzędnik komturem komturami miejscownik komturze komturach wołacz komturze komturowie - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) komandor
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) rycerz, zakonnik
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. komturia ż, komturstwo n
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- niem. Komtur z łac. commendator
- uwagi:
- tłumaczenia:
- słowacki: (1.1) komtúr m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.