karaim (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) rel. wyznawca karaimizmu
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik karaim karaimi / przest. karaimowie dopełniacz karaima karaimów celownik karaimowi karaimom biernik karaima karaimów narzędnik karaimem karaimami miejscownik karaimie karaimach wołacz karaimie karaimi / przest. karaimowie depr. M. i W. lm: (te) karaimy - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) karaita
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. karaimizm m, karaizm m, Karaim m, Karaimka ż, Karaita m, karaita m, Karaitka ż, karaitka ż
- forma żeńska karaimka ż
- przym. karaimski
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) Karaite
- białoruski: (1.1) караім m
- hiszpański: (1.1) caraíta m
- jidysz: (1.1) קאַראַיִמער m (karaimer), קראָי m (kroi)
- niemiecki: (1.1) Karäer m
- rosyjski: (1.1) караим m
- ukraiński: (1.1) караїм m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.