hipochondryk (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌxʲipɔˈxɔ̃ndrɨk], AS: [χʹipoχõndryk], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) człowiek mający hipochondrię; wmawiający sobie, że jest na coś chory
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik hipochondryk hipochondrycy dopełniacz hipochondryka hipochondryków celownik hipochondrykowi hipochondrykom biernik hipochondryka hipochondryków narzędnik hipochondrykiem hipochondrykami miejscownik hipochondryku hipochondrykach wołacz hipochondryku hipochondrycy - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) chory z urojenia
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. hipochondria ż
- forma żeńska hipochondryczka ż
- przym. hipochondryczny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) hypochondriac
- białoruski: (1.1) іпахондрык m
- bułgarski: (1.1) хипохондрик m
- francuski: (1.1) hypocondriaque m
- niderlandzki: (1.1) hypochonder m
- niemiecki: (1.1) Hypochonder m
- rosyjski: (1.1) ипохондрик m
- słowacki: (1.1) hypochonder m
- szwedzki: (1.1) hypokondriker w, hypokonder w
- ukraiński: (1.1) іпохондрик m
- węgierski: (1.1) hipochonder
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.