elokwentny (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌɛlɔˈkfɛ̃ntnɨ], AS: [elokfẽntny], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.• nazal.• akc. pob.
- znaczenia:
przymiotnik
- (1.1) mający dar umiejętnego, łatwego wysławiania się
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mos/mzw mrz ż n mos nmos mianownik elokwentny elokwentna elokwentne elokwentni elokwentne dopełniacz elokwentnego elokwentnej elokwentnego elokwentnych celownik elokwentnemu elokwentnej elokwentnemu elokwentnym biernik elokwentnego elokwentny elokwentną elokwentne elokwentnych elokwentne narzędnik elokwentnym elokwentną elokwentnym elokwentnymi miejscownik elokwentnym elokwentnej elokwentnym elokwentnych wołacz elokwentny elokwentna elokwentne elokwentni elokwentne - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) krasomówczy, wymowny, miodousty, złotousty
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. elokwencja ż
- przysł. elokwentnie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) articulate, soft-spoken, eloquent
- arabski: (1.1) لسن
- esperanto: (1.1) elokventa
- hiszpański: (1.1) elocuente, expresivo
- słowacki: (1.1) elokventný
- szwedzki: (1.1) vältalig
- ukraiński: (1.1) елоквентний
- włoski: (1.1) magniloquente
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.