dręczenie (język polski)
- wymowa:
- IPA: [drɛ̃n͇ˈʧ̑ɛ̃ɲɛ], AS: [drẽṇčẽńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.• udziąs.• nazal.• asynch. ę • -ni…
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) rzecz. odczas. od dręczyć
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik dręczenie dopełniacz dręczenia celownik dręczeniu biernik dręczenie narzędnik dręczeniem miejscownik dręczeniu wołacz dręczenie - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) szykanowanie, gnębienie
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- czas. dręczyć ndk., zadręczać ndk., zadręczyć dk.
- rzecz. dręczyciel m, dręczycielka ż
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.