buntowanie (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) rzecz. odczas. od buntować
- odmiana:
- (1.1) blm,
przypadek liczba pojedyncza mianownik buntowanie dopełniacz buntowania celownik buntowaniu biernik buntowanie narzędnik buntowaniem miejscownik buntowaniu wołacz buntowanie - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- (1.1) niebuntowanie
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. bunt m, buntowniczość ż, buntownictwo n, buntownik m, buntowniczka ż
- czas. buntować ndk., zbuntować dk.
- przym. buntowniczy, buntowny
- przysł. buntowniczo
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) pol. buntować + -anie
- uwagi:
- tłumaczenia:
- białoruski: (1.1) бунтарства n
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.