Wiktoryn (język polski)
- wymowa:
- IPA: [vʲikˈtɔrɨ̃n], AS: [vʹiktorỹn], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
- (1.1) imię męskie; zob. też Wiktoryn w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik Wiktoryn Wiktorynowie dopełniacz Wiktoryna Wiktorynów celownik Wiktorynowi Wiktorynom biernik Wiktoryna Wiktorynów narzędnik Wiktorynem Wiktorynami miejscownik Wiktorynie Wiktorynach wołacz Wiktorynie Wiktorynowie depr. M. i W. lm: (te) Wiktoryny - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) pan Wiktoryn • brat / kuzyn / wujek / dziadek Wiktoryn • mężczyzna imieniem (o imieniu) Wiktoryn • mieć na imię / nosić imię / używać imienia Wiktoryn • dać na imię / nadać imię / ochrzcić imieniem Wiktoryn • otrzymać / dostać / przybrać imię Wiktoryn • dzień imienin / imieniny Wiktoryna
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. wiktoria ż, Wiktoria ż
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- łaciński: (1.1) Victorinus m
- rosyjski: (1.1) Викторин m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.