kölke

Hungarian

Etymology

kölök +‎ -e (“his/her/its”, possessive suffix)

Pronunciation

  • IPA(key): [ˈkølkɛ]
  • Hyphenation: köl‧ke

Noun

kölke

  1. third-person singular single-possession possessive of kölök

Declension

Inflection (stem in long/high vowel, front unrounded harmony)
singular plural
nominative kölke —
accusative kölkét —
dative kölkének —
instrumental kölkével —
causal-final kölkéért —
translative kölkévé —
terminative kölkéig —
essive-formal kölkeként —
essive-modal kölkéül —
inessive kölkében —
superessive kölkén —
adessive kölkénél —
illative kölkébe —
sublative kölkére —
allative kölkéhez —
elative kölkéből —
delative kölkéről —
ablative kölkétől —
non-attributive
possessive - singular
kölkéé —
non-attributive
possessive - plural
kölkééi —
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.