Ozokeryt, dawniej: wosk ziemny – mieszanina stałych wielkocząsteczkowych węglowodorów, głównie n- i izoparafinowych. Nazwa została nadana przez Ernsta Friedricha Glockera w 1833 r.

Właściwości fizyczne

  • Barwa: żółta do czerwonobrunatnej
  • Temperatura topnienia: 50-100 °C
  • Nierozpuszczalny w wodzie, a rozpuszczalny w rozpuszczalnikach węglowodorowych

Występowanie

Występuje nad Morzem Kaspijskim, w Ameryce Północnej, w Iraku. Największe na świecie skupienie ozokerytu występuje w okolicach Borysławia na Ukrainie (Borysławsko-Drohobyckie Zagłębie Naftowe).

Zastosowanie

Do otrzymywania cerezyny, do produkcji syciw elektroizolacyjnych, a także smarów.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Nazwa wycofana przez Międzynarodową Asocjację Mineralogiczną, por. A. Manecki „Encyklopedia Minerałów” AGH Kraków 2004 r.
  2. ↑ ozokeryt, [w:] Encyklopedia PWN [dostęp 2023-07-16].
  3. ↑ Mały ilustrowany leksykon techniczny, wyd. 2, Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1983, s. 357, ISBN 83-204-0602-1.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.