Wojna o Ferrarę, albo wojna solna (wł. Guerra del sale) – konflikt zbrojny w północnej Italii, który rozegrał się w latach 1482-1484 między Ferrarą rządzoną przez księcia Ercole I d’Este, a siłami Państwa Kościelnego pod rządami papieża Sykstusa IV oraz sprzymierzonymi z nim wojskami weneckimi. Wojna ta zakończyła się pokojem w Bagnolo 7 sierpnia 1484.

Na początku 1482 za poduszczeniem Girolamo Riario, siostrzeńca papieża Sykstusa IV, pana Imola i Forlì, Republika Wenecka wypowiedziała wojnę Ferrarze. W kontekście klęsk poniesionych przez Wenecję w walce z Imperium Osmańskim, Serenissima była zdecydowana rozszerzyć swoje wpływy w Italii. Ferrara nie była przypadkowym celem, ponieważ rozwinęła handel solą przez port w Comacchio, co wydawało się zagrożeniem interesów weneckich.

Bezpośrednią przyczyną wojny była kwestia zatargu z przedstawicielstwem weneckim w Ferrarze. Wenecja bowiem miała w tym mieście swego przedstawiciela zwanego visdominio, który troszczył się o obywateli Republiki. W 1481 polecił on aresztować księdza za długi, co pociągnęło za sobą ekskomunikę ze strony biskupa Ferrary i usunięcie przedstawiciela z miasta. Był to casus belli i Wenecja wypowiedziała Ferrarze wojnę. Z Wenecją sprzymierzone było Państwo Kościelne, Genua i Monferrato. Po stronie Ferrary opowiedzieli się król Neapolu Ferdynand I, Fryderyk II Gonzaga z Mantui, pan Bolonii Giovanni II Bentivoglio, książę Florencji Wawrzyniec Medyceusz i Federico da Montefeltro, książę Urbino.

Wojska weneckie dowodzone przez Roberto Sanseverino zaatakowały Ferrarę od północy, zajmując terytorium Rovigo (17 sierpnia), Argenta, grabiąc Comacchio i oblegając Ficarolo. W listopadzie 1482 siły weneckie przekroczyły Pad i stanęły pod murami Ferrary, oblegając ją. W tym czasie papież zawarł pokój z Ferdynandem Aragońskim i pozwolił jego wojskom przejść przez terytorium Państwa Kościelnego na pomoc Ferrarze. Na pomoc przybył również siły florenckie i Wenecja znalazła się w trudnej sytuacji. W dodatku siły weneckie wdały się w walkę z Mediolanem. W interesie papieża było zaś dążenie do osłabienia sojuszniczej Wenecji, aby ta nie urosła zbytnio w siłę. Wszystkie siły dążyły więc do zawarcia pokoju.

Wojna zakończyła się traktatem w Bagnolo, 7 sierpnia 1484. Ercole d’Este musiał oddać tereny Rovigo Wenecji oraz zaakceptować zależność Ferrary od Państwa Kościelnego.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.