Wasilij Nikołajewicz Uljanin (ros. Василий Николаевич Ульянин; ur. 17 września 1840 w Petersburgu, zm. 26 stycznia 1889 w Warszawie) – rosyjski zoolog.

Życiorys

Po ukończeniu gimnazjum rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Moskiewskim, w 1861 zmienił kierunek studiów i studiował na Wydziale Matematyczno-Fizycznym, w 1864 uzyskał stopień kandydata. Następnie rozpoczął badania nad prostoskrzydłymi i sieciarkami występującymi w okolicach Moskwy. W 1866 obronił pracę magisterską i wyjechał do Niemiec, na Uniwersytecie w Gießen uczęszczał na wykłady prowadzone przez prof. Rudolfa Leuckarta oraz prowadził doświadczenia w jego laboratorium. W 1868 udał się razem z Leuckartem do Neapolu, gdzie prowadził pod jego kierunkiem badania nad fauną morską. W 1868 i 1869 przebywał nad Morzem Czarnym, m.in. w Odessie, Sewastopolu, Jałcie, Tedodozji, Kerczu, Noworosyjsku, Gagrze, Picundzie, Suchumi, Poti i nad jeziorem Paliastomi. Podczas tej podróży zrealizował zamówione przez Moskiewskie Towarzystwo Przyrodników badania fauny Morza Czarnego oraz zebrał liczne preparaty i materiały badawcze. Po powrocie do Moskwy w 1870 opublikował swoje wnioski i spostrzeżenia w pracy pt. "Zur Anatomie und Entwickelungsgeschichte der Pedicellina". W 1870 uczestniczył w wyprawie północnej księcia Aleksego Romanowa, dwa lata później ukazała się najważniejsza praca Wasilija Nikołajewicza Uljanina pt. "Materiały o faunie Morza Czarnego" (Материалы для фауны Черного моря), obejmowała ona wnioski z dogłębnych badań nad wirkami. Odkrył i opisał nowe formy oraz stworzył nową grupę Aceola (wirki bezjelitowe). W 1873 przebywał na Krymie, a w następnym roku prowadził badania nad rodziną Poduridae należących do skoczogonków, w drugiej połowie 1874 ponownie wyjechał do Neapolu, gdzie prowadził badania nad meduzami, odkrył wówczas pasożytniczą naturę związku meduz z rodziny Cunina. Pomiędzy 1875 a 1880 kierował Sewastopolską Stacją Biologiczną, pod koniec 1878 rozpoczął badania nad strukturą i rozwojem gatunku Doliolum, udało mu się ustalić sposób ich rozmnażania i przemianę pokoleń. W 1883 po raz ostatni wyjechał do Neapolu, gdzie badał strzykwy z rodziny Distaplia. W 1885 został powołany na stanowisko profesora anatomii porównawczej i embriologii na Uniwersytecie Warszawskim.

Zmarł w Warszawie mając 48 lat, jego ciało zostało przetransportowane do Moskwy, spoczywa na cmentarzu przy monasterze św. Aleksego w Moskwie.

Dorobek naukowy

Bibliografia

• Ульянин (Василий Николаевич) Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907
• Большая советская энциклопедия