Władimir Artamonow
Владимир Семёнович Антонов
generał major
Data i miejsce urodzenia

28 czerwca 1909
Kapełły, gubernia saratowska

Data i miejsce śmierci

9 maja 1993
Moskwa

Przebieg służby
Lata służby

1928–1964

Siły zbrojne

Armia Czerwona
Armia Radziecka

Stanowiska

dowódca 301 Dywizji Piechoty 5 Armii Uderzeniowej

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa

Odznaczenia

Władimir Siemionowicz Antonow (ros. Владимир Семёнович Антонов, ur. 15 czerwca?/28 czerwca 1909 w miejscowości Kapełły w powiecie atkarskim w guberni saratowskiej (obecnie w obwodzie saratowskim), zm. 9 maja 1993 w Moskwie) – radziecki generał major, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Życiorys

Skończył szkołę 2 stopnia w Atkarsku, w 1924 kierował pierwszymi w mieście drużynami pionierów, pracował w Wydziale Propagandy Komitetu Powiatowego Komsomołu w Atkarsku.

Od listopada 1928 służył w Armii Czerwonej. Był żołnierzem wojsk pogranicznych OGPU, w 1940 ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego i został szefem sztabu pułku NKWD w Kownie, w maju-czerwcu 1941 był p.o. dowódcy tego pułku, po ataku Niemiec na ZSRR walczył na Froncie Północno-Zachodnim w Zarządzie NKWD Ochrony Tyłów Frontu. W sierpniu 1941 został szefem sztabu 912 pułku piechoty 243 Dywizji Piechoty 29 Armii Frontu Zachodniego, 17 sierpnia 1941 był ranny, wkrótce pozbawiono go stanowiska i 9 września 1941 przeniesiono na niższe stanowisko dowódcy batalionu w 912 pułku piechoty, po tygodniu za wyróżnienie się w walkach ponownie mianowano szefem sztabu pułku, a w listopadzie 1941 dowódcą pułku 247 Dywizji Piechoty 39 Armii Frontu Kalinińskiego. W styczniu 1942 został kontuzjowany podczas operacji rżewsko-wiaziemskiej, w marcu 1942 mianowano go dowódcą 162 Brygady Piechoty Moskiewskiego Okręgu Wojskowego, a w kwietniu 1942 256 Brygady Piechoty, która w sierpniu 1942 została skierowana na Front Zakaukaski, brał udział w walkach na Kaukazie.

Za poddanie Małgobeku 13 października 1942 został pozbawiony dowództwa i oddany pod sąd, skazany przez Trybunał Wojenny Północnej Grupy Wojsk Frontu Zakaukaskiego na 10 lat łagrów z odroczeniem wykonania wyroku. W listopadzie 1942 został zastępcą dowódcy 84 Samodzielnej Morskiej Brygady Piechoty Północnej Grupy Wojsk Frontu Zakaukaskiego, 23 stycznia 1943 anulowano mu karę za wyróżnienie się w walkach, w maju 1943 wyznaczono go dowódcą 34 Samodzielnej Brygady Piechoty Frontu Północno-Kaukaskiego, a w czerwcu 1943 301 Dywizji Piechoty (od września 1943 walczącej w składzie 5 Armii Uderzeniowej Frontu Południowego/3 Ukraińskiego), z którą brał udział w operacji donbaskiej, melitopolskiej i nikopolsko-krzyworoskiej, we wrześniu 1943 został kontuzjowany. W marcu 1944 dowodzona przez niego dywizja została włączona w skład 57 Armii 3 Frontu Ukraińskiego i wzięła udział w operacji biereznegowato-snigirewskiej, odeskiej i jassko-kiszyniowskiej, a we wrześniu 1944 został przeniesiony na 1 Front Ukraiński. W styczniu 1945 wyróżnił się podczas operacji wiślańsko-odrzańskiej (w walkach na przyczółku magnuszewskim), w kwietniu-maju 1945 wraz z dywizją uczestniczył w operacji berlińskiej.

Po wojnie służył w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech (od 11 lipca 1945 w stopniu generała majora), w 1950 ukończył Wojskową Akademię Sztabu Generalnego im. Woroszyłowa i został szefem Zarządu Przysposobienia Bojowego i Fizycznego Sztabu Turkiestańskiego Okręgu Wojskowego. Od stycznia do listopada 1954 służył w Centralnej Grupie Wojsk w Austrii, później ponownie w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech m.in. jako zastępca dowódcy 79 Korpusu Piechoty, od stycznia 1958 do listopada 1961 kierował katedrą wojskową Środkowoazjatyckiego Instytutu Politechnicznego w mieście Frunze (obecnie Biszkek), 1961-1964 stał na czele Zarządu Przysposobienia Obronnego Sztabu Obrony Cywilnej ZSRR, w listopadzie 1964 został zwolniony do rezerwy. W 1968 otrzymał honorowe obywatelstwo Doniecka.

Odznaczenia

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.