TU7 (ТУ7)

TU7-3042
Producent

Kambarskie Zakłady Mechaniczne

Lata budowy

TU7 1971-1986, TU7A DZD 2007-2010, TU7R 1978-2007, TU7A 1986 - obecnie

Układ osi

Bo'Bo'

Wymiary
Masa służbowa

20-24 000 kg

Długość

9400 mm

Szerokość

2450 mm

Wysokość

3550 mm

Napęd
Trakcja

spalinowa

Typ silników

1D12-400

Pojemność zbiorników paliwa

1200-750 kg

Parametry eksploatacyjne
Moc znamionowa

400 KM

Rodzaj przekładni

hydrauliczna

Prędkość konstrukcyjna

50 km/h

Nacisk osi na szyny

5-6 t

Parametry użytkowe
Sterowanie wielokrotne

jest

TU7 (ros. ТУ7) – wąskotorowa (tor szerokości 750–1067 mm) lokomotywa spalinowa produkcji radzieckiej, następnie rosyjskiej. Istnieją także warianty na tor 1435 mm.

Historia i budowa

Lokomotywa TU7 powstała w celu wypełnienia luki między lokomotywą spalinową TU2, która z powodu dużego nacisku na oś (8 ton) nie mogła być wykorzystywana na wszystkich szlakach wąskotorowych, a słabszą przemysłową lokomotywą TU4. Jej poprzednikiem była lokomotywa TU5 produkowana od 1967 przez Kambarskie Zakłady Mechaniczne w Kambarce, jednakże cierpiała ona na problemy z zawodnością przekładni hydraulicznej (zbudowano 95 sztuk). W 1972 zakład w Kambarce opracował lokomotywę TU7, wykorzystującą taki sam silnik, jak TU5, lecz z lepszą dwustopniową przekładnią hydrauliczną UGP400-650, używaną już na innych typach lokomotyw szerokotorowych. W związku z zastosowaniem nowej przekładni, przeprojektowaniu musiała ulec rama i nadwozie lokomotywy, łącznie z kabiną. Wózki napędowe TU7 były zunifikowane z TU4.

Lokomotywa TU7 okazała się udana, rozwijała większą prędkość od TU5 i była prostsza i wygodniejsza w kierowaniu i obsłudze, a także bardziej niezawodna. Wobec tego, skierowano ją do produkcji zamiast TU5. Nowa lokomotywa miała jednak wciąż większy nacisk osi, niż TU4 (6 t wobec 4,5 t), uniemożliwiający zastosowanie na niektórych kolejach. Dlatego od 1975 produkowano zmodernizowany wariant TU7 o nacisku osi obniżonym do 5 ton, dzięki zastosowaniu lżejszej przekładni UGP400-201 i mniejszego zapasu paliwa i balastu (począwszy od lokomotywy TU7-0244). Zastąpiła ona wówczas w produkcji także TU4.

Od 1986 produkowany był zmodernizowany wariant TU7A (pierwszy TU7A miał numer 2496), bez zasadniczych zmian w konstrukcji i głównych podzespołach. Produkcję lokomotywy zakończono w 1994.

Od 2004 wznowiono jednak na małą skalę produkcję TU7A na potrzeby kolei dziecięcych. W 2008 opracowano w tym celu nową, ekonomiczniejszą wersję lokomotywy, ze słabszym 8-cylindrowym silnikiem JaMZ-238 M2 o mocy 240 KM i samochodową przekładnią hydromechaniczną GMP 851-2 na licencji firmy Voith (oznaczenie lokomotywy nie zmieniło się). Rozwija ona prędkość 30 km/h.

Ogółem zbudowano co najmniej 3373 lokomotyw TU7 i Tu7A (2020).

Inne warianty

Eksportowe TU7 nosiły oznaczenie TU7E (ТУ7Э), a TU7A oznaczenie TU7AE (ТУ7АЭ). Produkowano je na tor o różnej szerokości, do 1000 mm, a nawet 1435 mm (normalny tor europejski).

W latach 1976–1977 wyprodukowano serię dwuczłonowych spalinowozów 2TU7 na tor o szerokości 1435 mm i 1000 mm.

Do lokomotywy TU7 można było zamocować pług śnieżny ŁD-24. Od 1978 zaczęto produkcję niesamobieżnego pługa wirnikowego TU7R na bazie lokomotywy TU7 - standardowy (lecz odwrócony o 180°) silnik napędza w niej wirnik umieszczony z przodu lokomotywy. Dzięki sterowaniu ukrotnionemu, możliwe było sterowanie pchającą go lokomotywą z kabiny pługa.

Na bazie nieco powiększonej konstrukcji TU7 opracowano spalinowóz TGM40 (początkowe oznaczenie TU7M), na tor standardowej radzieckiej szerokości 1524 mm, produkowany od 1982.

Służba

ZSRR i kraje poradzieckie

Lokomotywy TU7 używane były w ZSRR początkowo na kolejach przemysłowych, głównie leśnych i przemysłu torfowego. Od lat 80. używane są także na kolejach dziecięcych (DŻD). Po rozpadzie ZSRR, używane są nadal w krajach poradzieckich.

Wietnam

W 1985 roku 247 lokomotywy TU7E i TU7AE przystosowane do toru szerokości 1000 mm wyeksportowano do Wietnamu, gdzie oznaczono je serią D4H (TU7E – numery w seriach D4H-400 i D4H-500, a TU7AE w serii D4H-800)

Kuba

Co najmniej 26 lokomotyw TU7E na tor szerokości 762 mm i co najmniej 11 na tor szerokości 705 mm i 1 na tor szerokości 914 mm wyeksportowano na Kubę w drugiej połowie lat 70. Następnie, w drugiej połowie lat 80. trafiły tam jeszcze co najmniej 24 lokomotywy na tor szerokości 1435 mm. Oznaczone tam były numerem serii 34. Używane były m.in. w cukrowniach.

Bułgaria

10 lokomotyw TU7 na tor szerokości 760 mm było eksportowanych w 1981 do Bułgarii, gdzie otrzymały numery 94.01 do 94.10. Używane były m.in. jako manewrowe. W 1988 przemianowano je na serię 81.001 - 81.010.

Czechosłowacja / Słowacja

Dwie lokomotywy TU7E-2426 i 2427 na tor szerokości 1000 mm zakupiła w 1985 Czechosłowacja. Otrzymały one numery 706.951 i 706.952. Później trafiły one na Słowację, gdzie służą do prowadzenia pociągów roboczych oraz czynności gospodarczych na liniach zarządzanych przez Tatrzańskie Koleje Elektryczne.

Przypisy

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.