Tigmotaksja

Tigmotaksja, stereotaksja – rodzaj taksji polegający na ruchu pojedynczych komórek lub całych organizmów w odpowiedzi na bodźce dotykowe. Odgrywa ona znaczącą rolę adaptacyjną w warunkach słabego oświetlenia. Przykłady:

orientacja przestrzenna zwierząt żyjących pod ziemią,
przywieranie do podłoża organizmów żyjących w wodach płynących (unikanie porwania przez prąd wody),
skłonność szczurów do poruszania się przy ścianach pomieszczenia.

Przypisy

1 2 3 4 5 RobertR. Konieczny RobertR., tigmotaksja, [w:] MarzenaM. Popielarska, RobertR. Konieczny, GrzegorzG. Góralski, Słownik szkolny. Biologia, Kraków: Wydawnictwo Zielona Sowa, 2008, s. 262, ISBN 978-83-7435-692-3 .
1 2 3 4 Małgorzata Węsierska. Specyfika zachowań eksploracyjnych oposa (Monodelphis domestica) i szczura (Rattus norvegicus) odmiany Long-Evans. „Kosmos”. 51 (254), s. 19–33, 2002.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[SSB-1] 1 2 3 4 5 RobertR. Konieczny RobertR., tigmotaksja, [w:] MarzenaM. Popielarska, RobertR. Konieczny, GrzegorzG. Góralski, Słownik szkolny. Biologia, Kraków: Wydawnictwo Zielona Sowa, 2008, s. 262, ISBN 978-83-7435-692-3 .

[Kosmos-2] 1 2 3 4 Małgorzata Węsierska. Specyfika zachowań eksploracyjnych oposa (Monodelphis domestica) i szczura (Rattus norvegicus) odmiany Long-Evans. „Kosmos”. 51 (254), s. 19–33, 2002.