Reinhard Scheer (ur. 30 września 1863 w Obernkirchen, zm. 26 listopada 1928 w Marktredwitz) – wiceadmirał niemieckiej marynarki wojennej. Dowodził Cesarską Marynarką – Flotą Pełnomorską podczas bitwy jutlandzkiej, jednej z największych bitew morskich w historii.

Życiorys

Scheer zaciągnął się do marynarki w roku 1879, uzyskując stopień Kapitän zur See (komandora) w 1905, a Konteradmiral (kontradmirała) w 1910 roku. Stosując ścisłą dyscyplinę, Scheer był znany w kręgach marynarskich jako „człowiek w żelaznej masce” w związku z jego stałym, poważnym wyrazem twarzy.

Scheer został dowódcą floty pełnomorskiej w styczniu 1916. 31 maja i 1 czerwca poprowadził flotę w bitwie jutlandzkiej. Pomimo że nie pokonał brytyjskiej Royal Navy, przeważającej nad jego siłami, udało mu się uniknąć utraty własnej floty, a jego okrętom udało się nawet wyrządzić Brytyjczykom spore szkody.

Niemiecki cesarz Wilhelm II proponował mu tytuł szlachecki za dowodzenie flotą podczas Bitwy w Skagerraku, ale Scheer odrzucił tę propozycję.

Po bitwie jutlandzkiej Scheer nie uwierzył już nigdy, że można pokonać Royal Navy w otwartej bitwie nawodnej przez flotę pełnomorską, i zaczął bardzo silnie promować pomysł używania okrętów podwodnych jako broni przeciwko Anglikom.

Odszedł ze służby w 1918 w związku z buntem w Kilonii i postępującą rewolucją w Niemczech.

W roku 1899 poślubił Emillie Mohr. Została ona zamordowana 9 października 1920.

W 1928 roku Scheer zgodził się na spotkanie z wrogiem z zeszłej wojny, którym był admirał John Jellicoe, spotkanie miało się odbyć w Anglii, ale tuż przed podróżą zmarł w Marktredwitz. Jest pochowany w Weimarze.

Awanse