Powierzchnia nośna płata – powierzchnia rzutu płata nośnego statku powietrznego na płaszczyznę poziomą, dająca siłę nośną. Powierzchnia nośna płatów stanowi główną powierzchnię odniesienia podczas wykonywania większości obliczeń związanych z aerodynamiką i mechaniką lotu. W literaturze zwykle oznaczana jest literą S.
Dla skrzydła prostokątnego wzór na jego powierzchnię nośną jest następujący:
gdzie:
b – rozpiętość skrzydła
c – długość rzutu poziomego cięciwy skrzydła.
Zobacz też
Bibliografia
- Władysław Fiszdon: Mechanika lotu
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.