Ponikiewka (dopływ Soły)

Ponikiewka
Ponikiew, Ponikwa
Kontynent	Europa
Państwo	Polska
Województwo	śląskie
Lokalizacja	gminy Kozy i Czernichów
	Potok
	Źródło
Miejsce	poniżej przełęczy Przegibek
Współrzędne	49°48′06″N 19°08′09″E/49,801667 19,135833
	Ujście
Recypient	Jezioro Międzybrodzkie (Soła)
Miejsce	Międzybrodzie Bialskie
Wysokość	~316 m n.p.m.
Współrzędne	49°47′14″N 19°11′56″E/49,787222 19,198889
	Położenie na mapie województwa śląskiego źródło ujście
	Położenie na mapie Polski źródło ujście
	Położenie na mapie gminy Czernichów źródło ujście

Ponikiewka (nazwa według państwowego rejestru nazw geograficznych), na niektórych mapach Ponikwa lub Ponikiew – potok, dopływ rzeki Soły (a dokładniej sztucznego zbiornika Jezioro Międzybrodzkie).

Rozpoczyna swój bieg poniżej przełęczy Przegibek, między Magurką Wilkowicką a Chrobaczą Łąką. Płynie w kierunku wschodnim. W Międzybrodziu Bialskim uchodzi do Jeziora Międzybrodzkiego. Następuje to na wysokości około 316 m, w miejscu o współrzędnych 49°47′14″N 19°11′56″E/49,787222 19,198889. Wzdłuż koryta Ponikwy i przez przełęcz Przegibek prowadzi droga z Bielska-Białej do Międzybrodzia Bialskiego.

Zlewnia Ponikwy w całości znajduje się w zachodniej części Beskidu Małego, zwanej Grupą Magurki Wilkowickiej. Dolina Ponikwy wraz z przełęczą Przegibek dzieli tę grupę na dwie mniejsze grupy: grupę Chrobaczej Łąki (po północnej stronie) i grupę Magurki i Czupla (po południowej stronie). Głównymi dopływami Ponikwy są potoki: Piekielny Potok, Piekło, Głęboki Potok i Sokołowski Potok.

W dolinie Ponikwy stwierdzono występowanie rzadkiego w Polsce gatunku widłaka – widlicza Zeillera.

Przypisy

↑ Mapa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. [dostęp 2016-04-14].
1 2 Beskid Mały. Mapa 1:50 000. Kraków: Compass. ISBN 978-83-7605-329-5.
↑ Mapy Google.
↑ Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 1. Wody płynące, źródła, wodospady, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), s. 217, ISBN 83-239-9607-5 .
↑ Geoportal. Mapa topograficzna i satelitarna. [dostęp 2015-10-12].
↑ Radosław Truś: Beskid Mały. Przewodnik. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2008. ISBN 978-83-89188-77-9.
↑ Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[1] Mapa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. [dostęp 2016-04-14].

[compass-2] 1 2 Beskid Mały. Mapa 1:50 000. Kraków: Compass. ISBN 978-83-7605-329-5.

[3] Mapy Google.

[hydronimy-4] Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 1. Wody płynące, źródła, wodospady, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), s. 217, ISBN 83-239-9607-5 .

[geoportal-5] Geoportal. Mapa topograficzna i satelitarna. [dostęp 2015-10-12].

[bm-6] Radosław Truś: Beskid Mały. Przewodnik. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2008. ISBN 978-83-89188-77-9.

[7] Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.