Wielooczka czarna

Wielooczka czarna
	Polycelis nigra
	(Müller, 1774)
	Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	płazińce
Gromada	wirki
Rząd	wirki trójjelitowe
Rodzina	Planariidae
Rodzaj	Polycelis
Gatunek	wielooczka czarna

Wielooczka czarna (Polycelis nigra (Müller, 1774)) – gatunek wolnożyjącego słodkowodnego płazińca należącego do wirków.

Rozmieszczenie

Wielooczka czarna jest jednym z najszerzej rozpowszechnionych i najpospolitszych wirków europejskich. Występuje aż do północnych Niemiec i Danii, rozpowszechniona jest w całej Brytanii, nie ma jej jednak już w Szwecji. Występuje również na niżu w Polsce. Podawana jest też z Ameryki Północnej i Afryki.

Występowanie

Wielooczka czarna zasiedla wody słodkie stojące oraz rzeki o słabym nurcie. Występuje zwykle niedaleko brzegu, na głębokości 1-1,5 m. Zimę spędza na dnie.

Budowa

Wielooczka czarna ma barwę brunatną lub czarną. Osiąga długość do 12 mm. Przód ma nieco wypukły, bez czułków.

Z przodu i po bokach wzdłuż brzegów ciała posiada liczne oczy (prymitywne oczka – ocella), ułożone w jednym rzędzie o kształcie podkowy. Jego końce sięgają dalej do tyłu niż u wielooczki rogatej.

Zwierzę ma około 70 oczu. Usunięte regeneruje w ciągu tygodnia, o ile mózg nie został również usunięty. Nie zależy to od połączeń nerwowych z mózgiem. Przypuszcza się, że mózg wydziela hormon stymulujący regenerację oczu.

Odżywianie się

Wielooczka czarna jest drapieżnikiem. Z badań przeprowadzonych w jednym z jezior w Anglii wynika, że odżywia się tam głównie skąposzczetami i ośliczkami, w znacznie większym stopniu niż kiełżami z rodzaju Gammarus, mięczakami, chruścikami i ochotkowatymi.

Zwierzę to może polować też na larwy widelnic i jętek, czasami nawet wyjadać cały skrzek żaby trawnej.

Przypisy

↑ Polycelis nigra, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
↑ Polycelis nigra (Müller, 1774). WoRMS - World Register of Marine Species. [dostęp 2017-06-27]. (ang.).
1 2 3 4 Mehrez Gammoudi, Myriam Garbouj, Bernhard Egger, Saida Tekaya. Updated inventory and distribution of free-living flatworms from Tunisian waters. „Zootaxa”. 4263 (1), s. 120–138, 2017-05-08. Auckland, New Zealand: Zootaxa Team, Magnolia Press. DOI: 10.11646/zootaxa.4263.1.5. (ang.).
1 2 3 4 5 Anna Stańczykowska: Zwierzęta bezkręgowe naszych wód. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne,, 1979, s. 46-52, 86, 234. ISBN 83-02-00153-8.
1 2 3 4 5 6 7 8 Mieczysław Górny, Andrzej Kaczanowski, Janina Kaczanowska, Jerzy Prószyński, Jan Maciej Rembiszewski, Mirosław Stankiewicz, Wojciech Staręga, Teresa Sulgostowska, Zuzanna Stromenger, Tomasz Umiński, Ludwik Żmudziński: Bezkręgowce. Zbigniew Chrzanowski (red.). Wyd. I. Warszawa: PW Wiedza Powszechna, 1976, seria: Mały słownik zoologiczny.
1 2 3 4 Norbert Pongratz, Martin Storhas, Salvador Carranza, Nicolaas K Michiels. Phylogeography of competing sexual and parthenogenetic forms of a freshwater flatworm: patterns and explanations. „BMC Evolutionary Biology”. 3 (23), 2003. DOI: 10.1186/1471-2148-3-23. (ang.).
↑ Czesław Jura: Bezkręgowce. Zarys morfologii, systematyki, filogenezy. Wyd. drugie zmienione. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo naukowe, 1983, s. 135. ISBN 83-01-04489-6.
↑ Nelson Çabej: Epigenetic Principles of Evolution. Wyd. pierwsze. Elsevier, 2012, s. 210. ISBN 0-12-415831-5. (ang.).
↑ Richard J. Goss: Principles of Regeneration. New York and London: Academic Press, 1969, s. 69-70. ISBN 0-12-293050-9. (ang.).
1 2 A.J. Martin, R.M.H. Seaby, Young J.O.. The consequence of a food refuge collapse on a guild of lake-dwelling triclads and leeches. „Hydrobiologia”. 277 (187), marzec 1994. DOI: 10.1007/BF00007300. (ang.).
1 2 T. B. Reynoldson, Patricia Bellamy. Triclads (Turbellaria: Tricladida) as predators of lake-dwelling stonefly and mayfly nymphs. „Freshwater Biology”. 5 (4), s. 305–312, sierpień 1975. DOI: 10.1111/j.1365-2427.1975.tb01757.x. ISSN 1365-2427. (ang.).
↑ Kentwood D. Wells: The Ecology and Behavior of Amphibians. Chicago and London: University of Chicago Press, 2010, s. 651. ISBN 0-226-89333-2. (ang.).

Linki zewnętrzne

Polycelis nigra na YouTube

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[itis-1] Polycelis nigra, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).

[WORMS_Polycelis_nigra-2] Polycelis nigra (Müller, 1774). WoRMS - World Register of Marine Species. [dostęp 2017-06-27]. (ang.).

[Gammoudi2017-3] 1 2 3 4 Mehrez Gammoudi, Myriam Garbouj, Bernhard Egger, Saida Tekaya. Updated inventory and distribution of free-living flatworms from Tunisian waters. „Zootaxa”. 4263 (1), s. 120–138, 2017-05-08. Auckland, New Zealand: Zootaxa Team, Magnolia Press. DOI: 10.11646/zootaxa.4263.1.5. (ang.).

[Stanczykowska1979-4] 1 2 3 4 5 Anna Stańczykowska: Zwierzęta bezkręgowe naszych wód. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne,, 1979, s. 46-52, 86, 234. ISBN 83-02-00153-8.

[mszB1976-5] 1 2 3 4 5 6 7 8 Mieczysław Górny, Andrzej Kaczanowski, Janina Kaczanowska, Jerzy Prószyński, Jan Maciej Rembiszewski, Mirosław Stankiewicz, Wojciech Staręga, Teresa Sulgostowska, Zuzanna Stromenger, Tomasz Umiński, Ludwik Żmudziński: Bezkręgowce. Zbigniew Chrzanowski (red.). Wyd. I. Warszawa: PW Wiedza Powszechna, 1976, seria: Mały słownik zoologiczny.

[Pongratz2003-6] 1 2 3 4 Norbert Pongratz, Martin Storhas, Salvador Carranza, Nicolaas K Michiels. Phylogeography of competing sexual and parthenogenetic forms of a freshwater flatworm: patterns and explanations. „BMC Evolutionary Biology”. 3 (23), 2003. DOI: 10.1186/1471-2148-3-23. (ang.).

[Jura1983-7] Czesław Jura: Bezkręgowce. Zarys morfologii, systematyki, filogenezy. Wyd. drugie zmienione. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo naukowe, 1983, s. 135. ISBN 83-01-04489-6.

[Cabej2012-8] Nelson Çabej: Epigenetic Principles of Evolution. Wyd. pierwsze. Elsevier, 2012, s. 210. ISBN 0-12-415831-5. (ang.).

[Goss1969-9] Richard J. Goss: Principles of Regeneration. New York and London: Academic Press, 1969, s. 69-70. ISBN 0-12-293050-9. (ang.).

[Martin1994-10] 1 2 A.J. Martin, R.M.H. Seaby, Young J.O.. The consequence of a food refuge collapse on a guild of lake-dwelling triclads and leeches. „Hydrobiologia”. 277 (187), marzec 1994. DOI: 10.1007/BF00007300. (ang.).

[Reynoldson1975-11] 1 2 T. B. Reynoldson, Patricia Bellamy. Triclads (Turbellaria: Tricladida) as predators of lake-dwelling stonefly and mayfly nymphs. „Freshwater Biology”. 5 (4), s. 305–312, sierpień 1975. DOI: 10.1111/j.1365-2427.1975.tb01757.x. ISSN 1365-2427. (ang.).

[Wells2010-12] Kentwood D. Wells: The Ecology and Behavior of Amphibians. Chicago and London: University of Chicago Press, 2010, s. 651. ISBN 0-226-89333-2. (ang.).