Pleospora bjoerlingii Byford – gatunek grzybów z klasy Dothideomycetes. Szeroko rozprzestrzeniony pasożyt roślin.

Systematyka i nazewnictwo

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Pleospora, Pleosporaceae, Pleosporales, Pleosporomycetidae, Dothideomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi.

Po raz pierwszy zdiagnozował go w 1944 r. Karl Björling nadając mu nazwę Pleospora betae. Później okazało się, że jest to tylko anamorfa gatunku Pleospora bjoerlingi.

Synonimy:

• Phoma betae A.B. Frank 1892
• Phoma spinaciae Bubák & Krieg. 1912
• Phoma tabifica (Prill.) Sacc. 1892
• Phyllosticta betae Oudem. 1877
• Phyllosticta spinaciae H. Zimm. 1910
• Phyllosticta tabifica Prill. 1891
• Pleospora betae Björl. 1944.

Anamorfa: Phoma betae A.B. Frank.

Morfologia

Grzyb mikroskopijny. Na resztkach pożniwnych w skórce buraków tworzy niemal kuliste owocniki typu pseudotecjum o rozmiarach 230–340 × 160–205 μm i ścianie o grubości 35–40 μm. Powstają w nich bitunikowe, 8-zarodnikowe worki o rozmiarach 85–120 × 14–16 μm. Askospory brązowe, elipsoidalne, lekko zwężone, z trzema przegrodami. Mają rozmiar 18–25 × 7–10 μm. W czasie dojrzewania askospory w każdej z dwóch jej środkowych komórek tworzy się przegroda podłużna.

Często obok pseudotecjów w skórce żywiciela tworzą się pyknidia o średnicy 150–250 μm i wysokości 200–230 μm. Ich zewnętrzna warstwa składa się z dwóch do trzech warstw komórek o nieregularnym kształcie, wewnętrzna z jednej warstwy komórek. Komórki są cienkościenne, hialinowe, o rozmiarach 6–8 × 3,5 μm. Pykniospory hialinowe, o kształcie od owalnego do półcylindrycznego i rozmiarach 5–8 × 3–4,3 μm. Na dekstrozie ziemniaczanej kolonia Pleospora bjoerlingi rozwija się szybko, tworzy czarniawe grzybnie, w których już po 10 dniach w temperaturze pokojowej dojrzewają pykniospory.

Znaczenie

Grzyb pasożytniczy wywołujący u buraków choroby o nazwie plamik buraka i zgorzel siewek buraka. Występuje w glebie oraz na resztkach roślin. Wytwarza trujące mykotoksyny.

Przypisy