Gruzełek szkarłatny
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

grzyby

Typ

workowce

Klasa

Sordariomycetes

Rząd

Hypocreales

Rodzina

gruzełkowate

Rodzaj

Neonectria

Gatunek

gruzełek szkarłatny

Nazwa systematyczna
Neonectria coccinea (Pers.) Rossman & Samuels
Stud. Mycol.' 42: 158 (1999)

Gruzełek szkarłatny (Neonectria coccinea (Pers.) Rossman & Samuels) – gatunek grzybów z rodziny gruzełkowatych (Nectriaceae).

Systematyka i nazewnictwo

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Nectriaceae, Hypocreales, Hypocreomycetidae, Sordariomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi.

Po raz pierwszy zdiagnozował go w 1800 r. Christiaan Hendrik Persoon nadając mu nazwę Sphaeria coccinea. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadali mu w 1999 r. Rossman i Samuels.

  • Chitinonectria coccinea (Pers.) M. Morelet 1968
  • Creonectria coccinea (Pers.) Seaver 1909
  • Cucurbitaria coccinea (Pers.) Gray 1821
  • Nectria coccinea (Pers.) Fr. 1849
  • Nectria coccinea var. longiconia Wollenw. 1928
  • Nectria coccinea var. minor Wollenw. 1928
  • Nectria coccinea var. sanguinella Wollenw. 1926
  • Sphaeria coccinea Pers. 1800
  • Sphaeria coccinea Pers. 1800, var. coccinea
  • Sphaeria mori Sowerby

(na podstawie Index Fungorum)

Morfologia

Owocnik

Tworzy owalne lub kuliste perytecja o średnicy 0,25–0,35 mm i gładkiej powierzchni z ostrymi, często ciemniejszymi brodawkami. Początkowo mają pomarańczowy, potem szkarłatny kolor, później stają się ciemniejsze, bardziej brunatne. Zazwyczaj tworzą się w grupach po 5-35 na wspólnej podkładce na korze drewna. Gdy rozwija się na odsłoniętym drewnie, często tworzy perytecja, rozproszone i bez podkładek.

Cechy mikroskopowe

Worki o rozmiarach 75-100 × 7–10 μm, cylindryczne z zaokrąglonym wierzchołkiem. W każdym powstaje w jednym rzędzie po 8 hialinowych askospor z jedną przegrodą, o nieco brodawkowatej powierzchni i rozmiarach 12-15 × 5–6 μm. Strzępki o barwie żółtawo-białej do szarobrązowej. Wytwarzają dwa rodzaje zarodników konidialnych: mikrokonidia i makrokonidia. Cylindryczne, o zaokrąglonych końcach mikrokonidia mają rozmiar 4-9 × 1,5–3 μm, są lekko zakrzywione i mogą tworzyć przegrody. Powstają początkowo na bocznych strzępkach, ale potem na dobrze rozwiniętych konidioforach. Makrokonidia rozwijają się później z nieco większych strzępek, niż te, na których powstają mikrokonidia. Są hialinowe, cylindryczne, zwężające się lekko w kierunku wierzchołka i podstawy. Dojrzewają po 3–7 dniach i mają rozmiar 46-80 × 6–7 μm. Chlamydospory tworzą się rzadko, często z komórek makrokonidiów.

Występowanie i siedlisko

Jest rozprzestrzeniony na całym świecie. W Polsce gatunek pospolity.

Rozwija się na korze martwych drzew. W Polsce notowano jego występowanie na klonie jaworze, brzozie omszonej, grabie pospolitym, wiśni ptasiej, buku pospolitym, lipach drobnolistnych i wierzbach. Wywołuje raka gruzełkowego drzew liściastych.

Saprotrof i pasożyt. Zjawisko pasożytniczego trybu życia opisano tylko w Europie na bukach, w innych rejonach świata rozwija się prawdopodobnie tylko jako saprotrof. U buków europejskich powoduje chorobę kory. Infekcji dokonują askospory roznoszone przez wiatr. Wnikają do drzewa przez uszkodzenia kory lub przez rany spowodowane przez owady.

Gatunki podobne

Bardzo podobne, również szkarłatne owocniki tworzy Dialonectria episphaeria, ale na podkładkach niektórych gatunków grzybów.

Przypisy

  1. 1 2 3 Index Fungorum [online] [dostęp 2013-11-12] (ang.).
  2. Species Fungorum [online] [dostęp 2013-11-12] (ang.).
  3. 1 2 3 Mycobank. Nectria coccinea. [dostęp 2017-10-04].
  4. Discover Life Maps. [dostęp 2017-10-04].
  5. Edmund Garnweidner, Hertha Garnweidner, Alicja Borowska, Alina Skirgiełło: Grzyby. Przewodnik do poznawania i oznaczania grzybów Europy Środkowej. Warszawa: MUZA SA, 2006, s. 230. ISBN 83-7319-976-4.
  6. 1 2 Wiesław Mułenko, Tomasz Majewski, Małgorzata Ruszkiewicz-Michalska, A preliminary checklist of micromycetes in Poland. Wstępna lista grzybów mikroskopijnych Polski, Kraków: W. Szafer. Institute of Botany, PAN, 2008, ISBN 978-83-89648-75-4.
  7. 1 2 Karol Manka, Fitopatologia leśna, Warszawa: PWRiL, 2005, ISBN 83-09-01793-6.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.