Neobarok – nurt w architekturze historyzmu, nawiązujący formalnie do baroku, szczególnie w dekoracji elewacji, rozpowszechniony w końcu XIX wieku (od 1880).

W stylu neobaroku wznoszono przede wszystkim budynki użyteczności publicznej (Pałac Ziemstwa Pomorskiego w Szczecinie, gmach Towarzystwa Zachęty w Warszawie), zwłaszcza teatry, gdyż włoskie i francuskie korzenie baroku kojarzyły się z rozwojem opery i dramatu. Jednocześnie powstawały neobarokowe budynki mieszkalne, jednocześnie z neorenesansowymi. Neobarok niekiedy występował też w architekturze sakralnej (np. Kościół Trójcy Świętej w Korfantowie). W końcowej fazie neobarok współistniał z secesją, style wzajemnie na siebie wpływały. Sporadycznie był spotykany jeszcze do lat 20. XX wieku.

W Austrii neobarok kojarzony był z patriotyzmem, gdyż nawiązywał do stylu panującego w okresie największej potęgi politycznej tego państwa w początku XVIII stulecia.

Galeria

Przypisy

  1. ↑ Historia architektury – historyzm (style neo) – ArchiTrav.pl [online] [dostęp 2023-02-23] (pol.).
  2. 1 2 Neobarok - archirama.pl [online], archirama.muratorplus.pl [dostęp 2023-02-23].
  3. ↑ Pałac Ziemstwa Pomorskiego  [online], www.akademiasztuki.eu [dostęp 2023-02-23] (pol.).
  4. ↑ Kościół pw. Trójcy Świętej - Zabytek.pl [online], zabytek.pl [dostęp 2023-02-23] (pol.).
  5. ↑ Co by było, gdyby nie rozbiory [online], www.tygodnikpowszechny.pl, 23 stycznia 2018 [dostęp 2023-02-23] (pol.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.