Milano Centrale (włoski: Stazione di Milano Centrale) – największy dworzec kolejowy Mediolanu i jeden z największych w Europie. Obsługuje około 330 tys. pasażerów dziennie.

Infrastruktura jest własnością Rete Ferroviaria Italiana (RFI), natomiast obszary handlowe i zabytkowy budynek dworca należy do Grandi Stazioni.

Architektura

Stacja została oficjalnie otwarta w 1931 roku w celu zastąpienia starego dworca, który stał przy Piazza della Repubblica i był niewystarczający z powodu zwiększonego ruchu kolejowego. Projekt Ulisse Stacchini z 1912 roku był wzorowany na Union Station w Waszyngtonie.

Fasada ma 200 metrów szerokości, 72 m wysokości i była rekordowa w czasach, gdy została zbudowana. Za fasadą biegnie równolegle „Galleria delle Carrozze”. Stacja nie ma określonego stylu architektonicznego, ale jest to mieszanka różnych stylów, w tym secesji i Art déco; czasami styl ten definiowany jest jako assyryjsko-mediolański.

Wielkie przestrzenie publiczne stacji (hala peronowa, hala główna) przypominają monumentalną rzymską architekturę i pomimo wyraźnych monumentalności są wykonane ekonomicznie – szczyty ścian są dekorowane betonem, który naśladuje okładziny marmurowe w dolnej części.

• Budynek dworca od prawej strony – postój taksówek
• Zadaszenie peronów dworca