Medycyna transportu – dziedzina wiedzy lekarskiej, zajmująca się diagnozowaniem i leczeniem chorób związanych z transportem oraz zagadnieniami dotyczącymi badań profilaktycznych, oceną ryzyka zawodowego. Jest to podstawowa specjalność lekarska trwająca 5 lat.

Historia

Specjalizacja została wyodrębniona w 1999 r. Powstała z połączenia medycyny lotniczej, morskiej i tropikalnej oraz kolejowej, (które wcześniej istniały jako odrębne specjalizacje) hiperbarycznej, drogowej i podróży.

Zagadnienia i uprawnienia lekarza medycyny transportu

Owa dziedzina łączy w sobie praktykę i diagnozę chorób z zakresu:

Do uprawnień lekarza medycyny transportu należy:

  • orzekanie w sprawach spornych (sądowych, ubezpieczeniowych, lekarskich)
  • orzekanie o niezdolności do pracy, czy potrzebie rehabilitacji
  • wystawianie opinii i zaświadczeń osobom związanych z transportem

Choroby diagnozowane przez lekarza medycy transportu

  • choroba wysokościowa,
  • nadciśnienie oddechowe,
  • choroba dekompresyjna,
  • choroba powietrzna,
  • choroba morska,
  • choroba lokomocyjna,
  • choroby tropikalne,
  • oraz inne, które wystąpiły podczas korzystania, bądź pracy związanej ze środkami transportu

Do lekarza medycyny transportu konieczne jest skierowanie, które może wystawić lekarz medycyny rodzinnej lub zakład pracy.

Bibliografia

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.