Białogrzybówka ochrowożółtawa (Marasmiellus pseudogracilis (Kühner & Maire) Singer) – gatunek grzybów należący do rodziny Omphalotaceae.

Systematyka i nazewnictwo

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Marasmiellus, Omphalotaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.

Po raz pierwszy takson ten opisali w 1938 r. Robert Kühner i René Charles Maire, nadając mu nazwę Mycena pseudogracilis. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu Rolf Singer w 1951 r.

Synonimy:

• Delicatula pseudogracilis (Kühner & Maire) Kühner & Romagn. 1953
• Hemimycena pseudogracilis (Kühner & Maire) Singer, in Antonín & Noordeloos 2004
• Mycena pseudogracilis Kühner & Maire 1938.

Nazwę polską zarekomendował w 2003 r. Władysław Wojewoda dla synonimu Hemimycena pseudogracilis. Jest niespójna z aktualną nazwą naukową.

Morfologia

Kapelusz

Średnica 0,5–0,8 (1) cm, początkowo biały, stożkowaty lub dzwonowaty, potem lekko ochrowy lub brudnobrązowawy, nieco spłaszczony. ze spiczastym garbem, nieco higrofaniczna. Jest nieco higrofaniczny. Brzeg falisty.

Blaszki

Białe, rzadkie, zbiegające z ząbkiem.

Trzon

Wysokość 4–5 (6) cm, grubość 0,5–1 mm, cylindryczny. Powierzchnia, brudnobiała, ochrowa lub brudnobrązowa, włóknista, o podstawie lekko żółtobrązowej.

Miąższ

W kapeluszu biały, w trzonie biały lub nieco żółtobrązowy, włóknisty i kruchy.

Wysyp zarodników

Biały.

Cechy mikroskopowe

Zarodniki białe, 7,5–9,5 × 2,5–4 μm.

Występowanie i siedlisko

Znane jest występowanie Marasmiellus pseudogracilis tylko w Europie. W. Wojewoda w zestawieniu wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski w 2003 r. przytoczył 1 stanowisko z uwagą, że jego rozprzestrzenienie w Polsce i stopień zagrożenia nie są znane. W następnych latach podano kilka następnych stanowisk (jako Hemimycena pseudogracilis).

Nadrzewny grzyb saprotroficzny. Występuje w lasach iglastych na leżących na ziemi gałęziach świerka pospolitego (Picea abiens).

Przypisy