Lejkówka biaława
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

grzyby

Typ

podstawczaki

Klasa

pieczarniaki

Rząd

pieczarkowce

Rodzina

gąskowate

Rodzaj

Leucocybe

Gatunek

lejkówka biaława

Nazwa systematyczna
Leucocybe candicans (Pers.) Vizzini, P. Alvarado, G. Moreno & Consiglio
Mycologia 107(1): 131 (2015)

Lejkówka biaława (Leucocybe candicans (Pers.) Vizzini, P. Alvarado, G. Moreno & Consiglio) – gatunek grzybów z rodziny gąskowatych.

Systematyka i nazewnictwo

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Incertae sedis, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w roku 1801 Christian Hendrik Persoon nadając mu nazwę Agaricus candicans. Później zaliczany był do różnych rodzajów Omphalia, Pholiota lub Clitocybe. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadali mu w roku 2015 Vizzini, P. Alvarado, G. Moreno & Consiglio, przenosząc go do nowo utworzonego rodzaju Leurocybe, bez określenia przynależności do rodziny.

Niektóre synonimy:

  • Agaricus candicans Pers. 1801
  • Agaricus gallinaceus Scop. 1772
  • Agaricus tuba Fr. 1838
  • Clitocybe candicans (Pers.) P. Kumm. 1871
  • Clitocybe gallinacea (Scop.) Gillet 1874
  • Clitocybe tuba (Fr.) Gillet 1874
  • Omphalia candicans (Pers.) Gray 1821
  • Omphalia gallinacea (Scop.) Quél. 886
  • Omphalia tuba (Fr.) Quél. 1886
  • Pholiota candicans (Pers.) J. Schröt. 1889

Nazwę polską zaproponował Władysław Wojewoda w 2003 r. Wcześniej w polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był jako lejkówka olśniewająca, lejkorodek białawy i lejkówka trąbkowata.

Morfologia

Kapelusz

Średnica 2-5 cm. Początkowo wypukły z podwiniętym brzegiem, później łukowaty, z czasem rozpostarty i na środku płytko wgłębiony, w końcu lejkowaty. Powierzchnia bez rowkowań, delikatnie włóknista i jedwabiście błyszcząca. Barwa biała lub brudnobiała, u starych okazów staje się jasno mięsista. Jest higrofaniczny; w stanie wilgotnym pojawiają się na powierzchni nasycone wodą, ciemniejsze plamy.

Blaszki

Szeroko przyrośnięte i zbiegające ząbkiem. Ostrza białe i równe.

Trzon

Wysokość 3-5 cm, grubość 2-4 mm, kształt walcowaty, dołem zwykle nieco rozszerzony, często powyginany, sprężysty. Powierzchnia podłużnie włóknista, biała.

Miąższ

Cienki, białawy, bez wyraźnego smaku i o aromatycznym zapachu.

Występowanie i siedlisko

Występuje na półkuli północnej. W polskim piśmiennictwie naukowym opisano liczne jej stanowiska, prawdopodobnie jest dość częsta.

Owocniki pojawiają się od sierpnia do listopada, w lasach liściastych i mieszanych wśród liści (szczególnie dębowych i bukowych), w miejscach trawiastych, w ogrodach, na pastwiskach.

Znaczenie

Grzyb mikoryzowy, Grzyb trujący (zatrucia muskarynowe).

Gatunki podobne

  • lejkówka jadowita (Clitocybe rivulosa), która ma oszroniony kapelusz, a na jego powierzchni koncentrycznie ułożone mięsisto-kremowe plamy.
  • lejkówka liściowa (Clitocybe phyllophila). Jest większa, jej blaszki słabo zbiegają i nie ma przebarwień na kapeluszu.

Przypisy

  1. 1 2 3 Index Fungorum. [dostęp 2016-10-26]. (ang.).
  2. ↑ Species Fungorum. [dostęp 2016-10-26]. (ang.).
  3. 1 2 3 4 Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 Pavol Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa, 2007. ISBN 978-83-245-9550-1.
  5. ↑ Discover Life Maps. [dostęp 2015-12-16].
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.