Kiang tybetański
Equus kiang
Moorcroft, 1841
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Infragromada

łożyskowce

Rząd

nieparzystokopytne

Podrząd

koniokształtne

Rodzina

koniowate

Rodzaj

koń

Gatunek

kiang tybetański

Synonimy
  • Equus equioides (Hodgson, 1842)
  • Equus holdereri Matschie, 1911
  • Equus kyang (Kinloch, 1869)
  • Equus nepalensis (Trumler, 1959)
  • Equus polyodon (Hodgson, 1847)
  • Equus tafeli (Matschie, 1924)
Podgatunki
  • E. k. holdereri (Matschie, 1911)
  • E. k. kiang (Moorcroft, 1841)
  • E. k. polyodon (Hodgson, 1847)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)

Zasięg występowania

Kiang tybetański, kiang (Equus kiang) – gatunek dużego ssaka z rodziny koniowatych. Zamieszkuje góry w Tybecie, na wysokości od 4000 do 7000 metrów n.p.m., Nepal, Chiny i Indie. Niektórzy naukowcy klasyfikują go jako podgatunek osła azjatyckiego E. hemionus kiang, jednak - wyniki badań genetycznych wskazują, że kiang jest odrębnym gatunkiem.

Jest największym ze wszystkich współczesnych osłów, osiąga w kłębie 140 cm i wagę 250-440 kg. Ubarwienie brunatnorude, brzuch w kolorze białym. Futro gęste, wełniste.

Zamieszkuje tereny stepowe i półpustynne. Odżywia się trawą i krzewami.

Podgatunki

Wyróżniono trzy podgatunki kianga. Ich pozycja systematyczna jest niepewna i wymaga udokumentowania.

  • E. kiang holdereri – kiang wschodni
  • E. kiang kiang – kiang zachodni
  • E. kiang polyodon – kiang południowy

Przypisy

  1. Equus kiang, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 Equus kiang, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
  3. 1 2 3 4 5 Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska-Jurgiel, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 165–166. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Hui-Yu Wang: Equus kiang. Animal Diversity Web. [dostęp 2010-08-02]. (ang.).
  5. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Equus kiang. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2 sierpnia 2010]
  6. N. Shah: Status and action plan for the kiang (Equus kiang). w: Equids: Zebras, Asses, and Horses. Status Survey and Conservation Action Plan. Gland, Szwajcaria: World Conservation Union, 2002, s. 72-81. ISBN 2-8317-0647-5.
  7. G. B. Schaller: Wildlife of the Tibetan Steppe. Chicago: The University of Chicago Press, 1998. ISBN 0-226-73652-0.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.