Porokolczak lśniący (Junghuhnia nitida (Pers.) Ryvarden) – gatunek grzybów należący do rodziny ząbkowcowatych (Steccherinaceae).

Systematyka i nazewnictwo

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Junghuhnia, Steccherinaceae, Polyporales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.

Po raz pierwszy takson ten opisał w 1800 r. Christiaan Hendrik Persoon nadając mu nazwę Poria nitida. Potem zaliczany był do różnych innych rodzajów. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał w 1972 r. Leif Ryvarden przenosząc go do rodzaju Steccherinum.

Ma 23 synonimy. Niektóre z nich:

• Chaetoporus nitidus (Pers.) Donk 1967
• Irpex nitidus (Pers.) Saaren. & Kotir. 2002
• Steccherinum nitidum (Pers.) Vesterh. 1996.

Nazwy polskie: żagiew mieniąca się (Franciszek Błoński 1889), huba lśniąca (F. Kwieciński 1896), włosak ozdobny (Stanisław Domański 1965), porokolczak lśniący (Władysław Wojewoda 2003). Wszystkie te nazwy są niespójne z nazwą naukową.

Występowanie i siedlisko

Występuje na wszystkich kontynentach poza Antarktydą, a także na niektórych wyspach. W Polsce podano liczne jego stanowiska. Znajduje się jednak na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status R – gatunek potencjalnie zagrożony z powodu ograniczonego zasięgu geograficznego i małych obszarów siedliskowych.

Nadrzewny grzyb saprotroficzny. Występuje w różnego typu lasach na martwym drewnie, głównie drzew liściastych, rzadko iglastych. W Polsce notowano jego występowanie na olchach, grabach, topoli osika, dębach, rzadziej na jodle i świerku.

Przypisy