Gumno – termin stosowany w zależności od regionu na określenie odgrodzonej części gospodarstwa chłopskiego przeznaczonej dla przechowania lub młócenia zboża lub na klepisko w stodole, na którym młóciło się zboże, a także na podwórze z budynkami gospodarskimi.

Na gumnie mogły znajdować się drewniane budowle, takie jak młockarnia oraz stodoła, w której suszono snopy siana i młóciło się zboże. Dla młócenia mogła być przeznaczona oddzielna szopa, w której po zakończeniu prac przechowywano drobną słomę i plewy. Niektóre były zaopatrywane w suszarnie dla zboża lub zasieki dla różnych rodzajów zboża. Niekiedy nad gumnem wznoszono jedną wielką drewnianą konstrukcję. Często gumna miały charakterystyczną budowę: na planie prostokąta, wznoszone były metodą zrębową lub przysłupową, miały niskie ściany, wysoki czterospadzisty dach położony na sochach, brama od strony dłuższego boku gumna lub bezpośrednio w podłużnej ścianie budynku. Rozmiar gumna zależał od stopnia zamożności właściciela. W większych gospodarstwach do pracy w gumnie wyznaczano pracownika nazywanego gumiennym.

Specyfika regionalna

Nazwą gumno określano budynki na przechowywanie snopów, siana i karmy, miejsce, gdzie znajdowały się te zabudowania, nazywano gumniszczem. Niekiedy oba słowa używano zamiennie. Na przykład w północno-wschodniej Mińszczyźnie funkcję gumna spełniały odryna oraz otwarta ubita przestrzeń do młócenia zboża. W tym przypadku miejsce, gdzie stała szopa, nazywano gumniszczem, natomiast gumnem określano otwartą przestrzeń do pracy ze zbożem.

Zobacz też

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.