Grigorij Jeriemiejewicz Jewdokimow (ros. Григо́рий Ереме́евич Евдоки́мов, ur. w październiku 1884 w Pawłodarze w obwodzie semipałatyńskim, zm. 25 sierpnia 1936 w Moskwie) – radziecki polityk, członek KC RKP(b)/WKP(b) (1919-1920 i 1923-1927), sekretarz KC WKP(b) (1926).

W 1903 wstąpił do SDPRR, bolszewik, w 1908 i w 1915 aresztowany, za drugim razem zesłany do powiatu wiercholeńskiego (gubernia irkucka), skąd w 1916 zbiegł, jednak wkrótce został aresztowany. W 1917 agitator piotrogrodzkiego komitetu SDPRR(b), członek Czerwonej Gwardii w Piotrogrodzie, w 1919 komisarz przemysłu Związku Komun Obwodu Północnego. Od 18 marca 1919 do 29 marca 1920 członek KC RKP(b), od 25 sierpnia 1920 do 10 maja 1921 członek Rady Wojskowo-Rewolucyjnej i szef Wydziału Politycznego 7 Armii Frontu Zachodniego, w latach 1922-1925 przewodniczący piotrogrodzkiej gubernialnej rady związków zawodowych, w latach 1923-1925 zastępca przewodniczącego piotrogrodzkiej rady gubernialnej. Od 25 kwietnia 1923 do 14 listopada 1927 członek KC RKP(b)/WKP(b), od 3 listopada 1925 do 8 stycznia 1926 sekretarz odpowiedzialny leningradzkiego gubernialnego komitetu WKP(b), od 1 stycznia do 9 kwietnia 1926 sekretarz KC WKP(b) i członek Biura Organizacyjnego KC WKP(b), od 1927 zastępca przewodniczącego Centrosojuza, w grudniu 1927 wykluczony z WKP(b), a w czerwcu 1928 ponownie do niej przyjęty. Od 1929 przewodniczący swierdłowskiego obwodowego/krajowego związku spółdzielni rolniczych, do 1934 szef Głównego Zarządu Przemysłu Mleczarskiego Ludowego Komisariatu Przemysłu Spożywczego ZSRR.

Po zabójstwie Siergieja Kirowa 8 grudnia 1934 wykluczony po raz kolejny z WKP(b) i 16 grudnia aresztowany przez NKWD. 16 stycznia 1935 skazany na 8 lat więzienia za polityczną inspirację zabójstwa Kirowa wraz z Grigorijem Zinowiewem i Lwem Kamieniewem. W dniach 19-24 sierpnia 1936 sądzony w pokazowym pierwszym procesie moskiewskim przed Kolegium Wojskowym Sądu Najwyższego ZSRR (obok m.in. Grigorija Zinowiewa, Lwa Kamieniewa i Iwana Smirnowa), który w intencji organizatorów miał być zapalnikiem wielkiego terroru w ZSRR. 24 sierpnia 1936 skazany na śmierć z zarzutu o udział w kontrrewolucyjnej organizacji terrorystycznej, następnego dnia stracony. Ciało skremowano w krematorium na Cmentarzu Dońskim, prochy pochowano anonimowo.

Zrehabilitowany 13 czerwca 1988, postanowieniem plenum Sądu Najwyższego ZSRR.

Bibliografia, linki

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.