Wilgotniczka jasna

Wilgotniczka jasna
	Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	grzyby
Typ	podstawczaki
Klasa	pieczarniaki
Rząd	pieczarkowce
Rodzina	wodnichowate
Rodzaj	Gliophorus
Gatunek	wilgotniczka jasna
	Nazwa systematyczna
	Hygrocybe laeta (Pers.) Herink; Sb. severočeského Musea, Historia Naturalis 1: 84 (1958)

Wilgotniczka jasna, wilgotnica jasna (Gliophorus laetus (Pers.) Herink) – gatunek grzybów z rodziny wodnichowatych (Hygrophoraceae).

Systematyka i nazewnictwo

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Hygrophoraceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1800 r. Persoon nadając mu nazwę Agaricus laetus. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1958 r. Josef Herink.

Synonimów naukowych ma 16.

Nazwę „wilgotnica jasna” podali Barbara Gumińska i Władysław Wojewoda w 1983 r. W 2021 Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów Polskiego Towarzystwa Mykologicznego zarekomendowała, aby w razie używania synonimu Gliophorus laetus (Pers.) Herink używać nazwy „wilgotniczka jasna”.

Morfologia

Kapelusz

Średnicy od 1,5 do 3,5 cm, młody – półkulisty, później wypukły, stożkowaty do rozpostartego i płaskiego, czasami nawet zapadnięty. Jest półprzeźroczysty, wskutek czego jest prążkowany od prześwitujących blaszek. W wilgotnych warunkach powierzchnia jest mocno śluzowata, błyszcząca i gładka, natomiast w czasie suszy – lepka. Barwa zmienna – od płowopiaskowej do pomarańczowobrunatnej

Blaszki

Dość rzadkie i grube oraz szeroko przyrośnięte, a czasami nawet zbiegające. Na brzegu kapelusza równe, przy trzonie czasami połączone anastomozami. Początkowo białawe, później – różowawe, niemal zawsze z popielatym, lub rzadziej z zielonkawym odcieniem.

Trzon

Wysokość od 2 do 5 cm, średnicy od 3 do 5 mm, cylindryczny, niekiedy wygięty, elastyczny. Powierzchnia gładka, mocno śluzowata, błyszcząca. w środku pusty. Ma barwę podobną do kapelusza, nieco jaśniejszą, w górnej części czasami jest szaropopielaty.

Miąższ

Elastyczny, początkowo bladoochrowy, potem brązowopomarańczowy, miejscami półprzeźroczysty. Ma łagodny smak, czasami jest bezwonny, czasami ma nieprzyjemny zapach podobny do zapachu starej gumy.

Wysyp zarodników

Biały. Zarodniki o kształcie odszerokoelipsoidalnego do kulistego, gładkie.

Występowanie i siedlisko

W Polsce gatunek rzadki. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status V – gatunek zagrożony wymarciem. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Szwajcarii, Niemczech i Holandii.

Rośnie od czerwca do października. Występuje gromadnie w trawie i mchach na łąkach, pastwiskach, zaroślach i skrajach lasów.

Znaczenie

Grzyb niejadalny.

Gatunki podobne

Do wilgotniczki jasnej najbardziej podobna jest niejadalna wilgotniczka papuzia (Gliophorus psittacinus), która ma również zielonkawe zabarwienie, odróżnia się ją szeroko przyrośniętymi blaszkami.

Przypisy

1 2 3 Index Fungorum. [dostęp 2013-10-20]. (ang.).
↑ Species Fungorum. [dostęp 2013-10-20]. (ang.).
1 2 Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
↑ Rekomendacja nr 1/2021 Komisji ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów Polskiego Towarzystwa Mykologicznego [online], Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów, 20 lutego 2021 .
1 2 3 4 5 6 7 B. Gumińska, Flora Polska (Flora of Poland). Grzyby (Mycota). Tom XXVI. Wodnichowate (Hygrophoraceae). Uniwersytet Jagielloński, Instytut Botaniki, Kraków 1997
↑ Zbigniew Mirek: Red list of plants and fungi in Poland = Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany. Polish Academy of Sciences, 2006. ISBN 83-89648-38-5.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[if-1] 1 2 3 Index Fungorum. [dostęp 2013-10-20]. (ang.).

[2] Species Fungorum. [dostęp 2013-10-20]. (ang.).

[checklist-3] 1 2 Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.

[4] Rekomendacja nr 1/2021 Komisji ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów Polskiego Towarzystwa Mykologicznego [online], Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów, 20 lutego 2021 .

[guminska-5] 1 2 3 4 5 6 7 B. Gumińska, Flora Polska (Flora of Poland). Grzyby (Mycota). Tom XXVI. Wodnichowate (Hygrophoraceae). Uniwersytet Jagielloński, Instytut Botaniki, Kraków 1997

[6] Zbigniew Mirek: Red list of plants and fungi in Poland = Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany. Polish Academy of Sciences, 2006. ISBN 83-89648-38-5.