Zieminek
Geophilus electricus
(Linnaeus, 1758)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

stawonogi

Podtyp

wije

Gromada

pareczniki

Rząd

zieminkokształtne

Rodzina

zieminkowate

Rodzaj

Geophilus

Gatunek

zieminek

Synonimy
  • Scolopendra electrica Linnaeus, 1758
  • Scolopendra ferruginea Geoffroy, 1764
  • Scolopendra phosphorica Fourcroy,1785
  • Arthronomalus flavus Newport,1845
  • Geophilus sudeticus Haase, 1880
  • Geophilus electricus alpestris Verhoeff 1895
  • Geophilus rhenanorum Verhoeff 1939
  • Geophilus helveticus Verhoeff 1928

Zieminek (Geophilus electricus) – gatunek parecznika z rzędu zieminkokształtnych i rodziny zieminkowatych.

Gatunek ten został opisany w 1758 roku przez Karola Linneusza w 10. wydaniu Systema Naturae pod nazwą Scolopendra electrica.

Wij ten osiąga od 35 do 45 mm długości ciała i wyposażony jest w 65–73 par odnóży krocznych. Ubarwiony jest żółtawopomarańczowo. Coxosterna jego szczękonóży mają pełne linie chitynowe i pozbawione są wyraźnych zębów na przednich krawędziach. Sternity początkowej ⅓ tułowia mają wyraźne przednie kieszonki pośrodkowe (fossae) o szerokości znacznie przekraczającej ½ szerokości danego sternum. Zaniepokojony może wydzielać z gruczołów sternalych świecącą substancję, która pełni funkcje obronne.

Parecznik zachodniopaleartkyczny, preferujący gleby siedlisk suchych. Spotykany w lasach liściastych i ciepłolubnych, zakrzewieniach, polach i ugorach. Notowany też ze środowisk synantropijnych, jak parki, ogrody i szklarnie. Wykazany z Austrii, Belgii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Czech, Danii, Finlandii, Francji, Holandii, Irlandii, terenu byłej Jugosławii, Luksemburgu, Łotwy, Niemiec, Norwegii, Polski, Rumunii, Słowacji, Słowenii, Szwecji, Szwajcarii, Węgier, Wielkiej Brytanii i Wysp Normandzkich.

Przypisy

  1. 1 2 Karol Linneusz: Systema Naturae per regna tria naturae, regnum animale, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus differentiis synonymis, locis. Ed. X. Stockholm: Holmiae, 1758, s. 638.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 Geophilus electricus. [w:] ChiloBase 2.0 [on-line]. [dostęp 2017-05-01].
  3. ↑ Alfred Kaestner: Invertebrate Zoology: Arthropod relatives, Chelicerata, Myriapoda. Vol. 2. John Wiley, 1967.
  4. 1 2 Geophilus electricus (Linné, 1758). British Myriapod and Isopod Group. [dostęp 2017-05-03].
  5. 1 2 Lucio Bonato, Alessandro Minelli, Voldemārs Spungis. Geophilomorph Centipedes of Latvia (Chilopoda, Geophilomorpha). „Latvijas Entomologs”. 42, s. 5-17, 2005.
  6. ↑ J.G.E. Lewis: The Biology of Centipedes. Cambridge University Press, 1981, s. 344, 347. ISBN 978-0-521-03411-1.
  7. ↑ Karin Voigtländer. Habit preferences of selected Central European centipedes. „Peckiana”. 4, s. 163-179, 2005.
  8. 1 2 Geophilus electricus. [w:] Fauna Europaea [on-line]. [dostęp 2017-05-03].
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.