Geografia językowa

Geografia językowa, geografia lingwistyczna – nauka zajmująca się przestrzennym rozmieszczeniem języków, ich odmian, zgrupowań lub pojedynczych cech językowych. W wyniku badań geografii językowej powstają mapy i atlasy językowe, o zasięgu regionalnym, narodowym lub szerszym. Za założycieli geografii językowej uchodzą Jules Gilliéron i Georg Wenker.

Geografia językowa korzysta nie tylko z osiągnięć badań geograficznych i lingwistycznych, ale także demograficznych, etnograficznych, antropologicznych, historycznych czy socjologicznych.

Niektóre szkoły językoznawcze w podobnym znaczeniu stosują termin „lingwistyka arealna”. W kontekście badań zróżnicowania geograficznego poszczególnych języków mówi się zwykle o dialektologii, lingwistyka arealna obejmuje zaś badania przeprowadzane na gruncie wielu języków.

Zobacz też

geografia kultury

Przypisy

1 2 3 KazimierzK. Polański KazimierzK. (red.), Encyklopedia językoznawstwa ogólnego, wyd. 2, Wrocław: Ossolineum, 1999, s. 196, ISBN 83-04-04445-5, OCLC 835934897 .
1 2 3 4 JozefJ. Mistrík JozefJ., Encyklopédia jazykovedy, wyd. 1, Bratislava: Obzor, 1993, s. 221–222, ISBN 80-215-0250-9, OCLC 29200758 (słow.).

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[enc-1] 1 2 3 KazimierzK. Polański KazimierzK. (red.), Encyklopedia językoznawstwa ogólnego, wyd. 2, Wrocław: Ossolineum, 1999, s. 196, ISBN 83-04-04445-5, OCLC 835934897 .

[jm-2] 1 2 3 4 JozefJ. Mistrík JozefJ., Encyklopédia jazykovedy, wyd. 1, Bratislava: Obzor, 1993, s. 221–222, ISBN 80-215-0250-9, OCLC 29200758 (słow.).