Różówka nadrzewna (Erythricium laetum (P. Karst.) J. Erikss. & Hjortstam) – gatunek grzybów z rodziny powłocznikowatych (Corticiaceae).

Systematyka i nazewnictwo

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Erythricium, Corticiaceae, Corticiales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1796 r. Petter Karsten nadając mu nazwę Hyphoderma laetum. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadali mu w 1970 r. John Eriksson i Kurt Hjortstam przenosząc go do rodzaju Erythricium.

Synonimy nazwy naukowej:

• Corticium laetum (P. Karst.) Bres. 1903)
• Corticium laetum (P. Karst.) Bres. 1903) var. laetum
• Hyphoderma laetum P. Karst. 1889

Polską nazwę zaproponował Władysław Wojewoda w 2003 r.

Morfologia

Owocnik

Rozpostarty na podłożu i luźno z nim związany, błonkowaty. Powierzchnia hymenialna gładka lub pomarszczona, o barwie jasno czerwono-różowej, po wysuszeniu barwa ta zanika. Obrzeża owocnika białawe, mniej lub bardziej nitkowate.

Cechy mikroskopowe;

System strzępkowy monomityczny. Strzępki rozgałęzione, cienkościenne, proste, z przegrodami, o grubości 2–3 μm. Cystyd brak. Podstawki 4- sterygmowe, zgrubiałe, sinusoidalnie powyginane, u nasady zwężone, o rozmiarach 30–50 × 8–12 μm. Zarodniki o kształcie od elipsoidalnego do jajowatego, z wyraźna łysinką, grubościenne, o rozmiarach 11–15 × 6–7,5 μm.

Występowanie i siedlisko

Różówka nadrzewna znana jest tylko w Europie. Podano jej stanowiska we Francji, Niemczech, Polsce, Irlandii, Belgii, Wielkiej Brytanii, Słowenii, Holandii, Rumunii, Szwecji, Włoszech, Danii, Norwegii, Szwajcarii, Finlandii i Włoszech. Na terenie Polski w piśmiennictwie naukowym do 2003 r. podano tylko dwa jej stanowiska – w Dąbrowie koło Lublina (1996 r.) i w Międzyrzeczu Podlaskim (1903 r.). Jej stanowiska i zdjęcia publikowane są jednakże w internetowych stronach amatorów-mykologów (np. w atlasie Na grzyby). Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status E – gatunek wymierający.

Saprotrof. Występuje w wilgotnych lasach liściastych. Rozwija się na butwiejącym drewnie, ale czasami także na opadłych liściach znajdujących się na wilgotnej glebie. Pojawia się głównie jesienią, zimą i wiosną. Żywe owocniki można znaleźć również pod pokrywą śnieżna, po stopieniu śniegu kontynuują rozwój. Notowana była na grabach, dębach oraz na paproci długosz królewski.

Przypisy