Dhimitër Beratti lub Dhimitër Berati (wł. Demetrio Berati, ur. 15 października 1886 w Korczy, zm. 8 września 1970 w Rzymie) – albański polityk i dyplomata, jeden z sygnatariuszy Albańskiej Deklaracji Niepodległości.

Życiorys

Beratti był etnicznie Arumunem. W dzieciństwie wraz z rodzicami wyjechał do Rumunii, gdzie Dhimitër ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Bukareszcie. Na teren Albanii wrócił w 1907 roku, gdzie był dyrektorem szkoły wieczorowej oraz nauczycielem języka albańskiego.

W kwietniu 1910 roku wziął udział w drugim kongresie manastirskim, gdzie opracowywano zasady pisowni języka albańskiego.

W listopadzie 1912 roku zorganizował w Bukareszcie, gdzie został wybrany delegatem w zgromadzeniu Wlory. Współpracował z Ismailem bej Qemalim.

W latach 1913-1914 był głównym koordynatorem albańskich szpitali.

Po I wojnie światowej był jednym z reprezentantów Albanii na konferencji pokojowej w Paryżu; sam w Paryżu przebywał do 1921 roku. Następnie był związany z albańskim Ministerstwem Zdrowia; w 1922 roku był pierwszym sekretarzem tego ministerstwa, a w latach 1922-1924 pełnił funkcję jego departamentu politycznego.

W 1924 roku brał udział w pracach Międzynarodowej Komisji Granicznej na granicy albańsko-jugosłowiańskiej.

W latach 1932-1934 pełnił funkcję sekretarza stanu w albańskim rządzie. Od 15 lipca 1934 do 7 listopada 1936 był ministrem finansów, jednocześnie od 30 sierpnia do 16 października 1935 roku pełnił funkcję ministra edukacji. Jako minister finansów negocjował z Włochami porozumienie gospodarcze, które obie strony podpisały dnia 19 marca 1936 roku; wynikiem porozumienia było odprężenie w stosunkach włosko-albańskich i ożywienie albańskiej gospodarki z pomocą Włoch, w zamian za przejęcie przez Włochy portu w Durrës oraz za umożliwienie Włochom kontroli działalności finansowej i handlu zagranicznego Albanii.

W latach 1936-1937 był sekretarzem albańskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, następnie w latach 1937-1939 był pełnomocnikiem w albańskiej ambasadzie w Rzymie.

Gdy Albania stała się włoskim protektoratem, Beratti pracował początkowo w Urzędzie Upadłościowym, a w kwietniu 1940 brał udział w utworzeniu Królewskiego Instytutu Albanologii.

Od 3 grudnia 1941 do 4 stycznia 1943 pełnił funkcję ministra kultury. Następnie w latach 1943-1944 na polecenie rządu Rexhepa Mitrovicy zbierał pieniądze dla potrzebujących Albańczyków mieszkających w Rzymie; pieniądze jednak zostały wykorzystane do utworzenia komunistycznej sekcji w Mediolanie. Wycofał się z polityki, gdzie następnie zajmował wysokie stanowisko w zarządzie jednej ze spółdzielni handlowo-rolniczych.

W lutym 1944 opuścił Albanię i zamieszkał w Rzymie, gdzie pisał artykuły dla czasopisma Shejëzat.

Zmarł 8 września 1970 w Rzymie z powodu obrażeń poniesionych w wypadku samochodowym.

Książki

• Albania and the Albanians (1920)
• La question Albanaise (1920)
• Shqipëria (1944, 2 tomy)

Przypisy

Bibliografia

• OwenO. Pearson OwenO., Albania and King Zog: Independence, republic and monarchy 1908–1939, 2004, ISBN 1-84511-013-7 .
• RobertR. Elsie RobertR., Historical dictionary of Albania, 2004, ISBN 978-0-8108-4872-6 .
• KastriotK. Dervishi KastriotK., Kryeministrat dhe ministrat e shtetit shqiptar në 100 vjet, 2012, ISBN 978-99943-56-22-5 .
• AliA. Këlcyra AliA., Shkrime për Historinë e Shqipërisë, 2012, ISBN 978-99956-87-81-6 .
• SejfiS. Vllamasi SejfiS., Ballafaqime politike në Shqipëri (1897 – 1942), 2012, ISBN 978-9928-140-54-8 .
• RobertR. Elsie RobertR., A biographical dictionary of Albanian history, 2013, ISBN 978-1-78076-431-3 .
• RediR. Halimi RediR., A liberal government in King Zog’s Albania?: Mehdi Frashëri and the Cabinet of the “Young” (1935–1936), 2014 .