| Pełna nazwa |
Royal Charleroi Sporting Club | ||
|---|---|---|---|
| Przydomek |
Les Zèbres (Zebry) | ||
| Barwy |
| ||
| Data założenia | |||
| Liga | |||
| Państwo | |||
| Stadion | |||
| Prezes |
Fabien Debecq | ||
| Trener | |||
| |||
| Strona internetowa | |||
Royal Charleroi Sporting Club – belgijski klub piłkarski, grający w Eerste Klasse, mający siedzibę w mieście Charleroi. Klub rozgrywa swoje mecze na stadionie Stade du Pays de Charleroi, który może pomieścić 22 tysiące widzów.
Miasto Charleroi leży w regionie francuskojęzycznym, dlatego też klub wielokrotnie zatrudniał francuskich piłkarzy. Od sezonu 1985/1986 Charleroi grał nieprzerwanie w pierwszej lidze (Jupiler League). W sezonie 2010/2011 odnotował spadek do niższej klasy rozgrywkowej.
Jest też najbardziej znanym klubem w mieście. Drugi to Olympic Charleroi-Marchienne grający w trzeciej lidze.
Historia
Charleroi Sporting Club został założony 1 stycznia 1904 roku. Na oficjalne zarejestrowanie musiał czekać 3 lata i odbyło się to 24 listopada 1907 roku. 20 lat później zespół awansował do drugiej ligi, a w 1929 do nazwy zespołu dodano przedrostek Royal. W 1947 klub po raz pierwszy awansował do pierwszej ligi.
W 1949 klub ukończył sezon na 4. miejscu (2 punkty straty do Standardu Liège), natomiast rywal z miasta, Olympic Charleroi, zajął 14. miejsce. W 1955 roku Olympic spadł z ligi i zespół Royal Charleroi był jedynym z miasta Charleroi w ekstraklasie. W 1957 jednak zespół Olympic Charleroi powrócił do ekstraklasy, a Royal Charleroi w tym samym sezonie opuścił szeregi najwyższej ligi w kraju. Przez 9 sezonu klub grał na drugim froncie, aż do 1966 roku. W 1969 Royal Charleroi wywalczył wicemistrzostwo Belgii, 5 punktów za Standardem Liège, a w 1971 roku znów opuścił szeregi pierwszej ligi.
W 1974 roku postanowiono zreorganizować liczbę drużyn w pierwszej lidze i powiększono ją z 16 do 20 zespołów. Klub z Charleroi został wybrany jako jeden z nowych beniaminków (podobnie jak zespół Olympic). W 1980 Royal Charleroi przeżył kolejną degradację, a po 5 latach w końcu powrócił do ekstraklasy, w której gra nieprzerwanie od tamtej pory. Od tego czasu najlepszym wynikiem w lidze było 4. miejsce w 1994 roku.
Sukcesy
- Wicemistrzostwo Belgii: 1969
- Mistrzostwo 2. ligi: 1947
- Wicemistrzostwo 2. ligi: 1966
- Finał Pucharu Belgii: 1978, 1993.
Europejskie puchary
|
Legenda do wszystkich tabel:
|
| Sezon | Rozgrywki | Runda | Przeciwnik | Dom | Wyjazd | Ogólnie |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1969/70 | Puchar Miast Targowych | 1R | NK Zagreb | 2–1 | 3–1 | 5–2 |
| 2R | FC Rouen | 3–1 | 0–2 | 3–3, w. | ||
| 1994/95 | Puchar UEFA | 1R | Rapid Bukareszt | 2–1 | 0–2 | 2–3 |
| 1995 | Puchar Intertoto | Grupa 10 | Beitar Jerozolima | 1–0 | 3. miejsce | |
| Bursaspor | 0–2 | |||||
| FC Košice | 2–3 | |||||
| Wimbledon | 3–0 | |||||
| 1996 | Puchar Intertoto | Grupa 4 | Silkeborg IF | 2–4 | 3. miejsce | |
| Conwy United | 0–0 | |||||
| Zagłębie Lubin | 0–0 | |||||
| SV Ried | 3–1 | |||||
| 2005 | Puchar Intertoto | 2R | Tampere United | 0–0 | 0–1 | 0–1 |
| 2015/16 | Liga Europy | 2Q | Beitar Jerozolima | 5–1 | 4–1 | 9–2 |
| 3Q | Zoria Ługańsk | 0–2 | 0–3 | 0–5 | ||
| 2020/21 | Liga Europy | 3Q | FK Partizan | 2–1 (D), Dogr. | ||
| PO | Lech Poznań | 1–2 (D) | ||||
Skład na sezon 2020/2021
| Nr | Poz. | Piłkarz |
|---|---|---|
| 1 | BR | Nicolas Penneteau |
| 2 | OB | Ivan Goranov |
| 4 | OB | Maxime Busi |
| 5 | OB | Modou Diagne |
| 6 | OB | Ǵoko Zajkow |
| 7 | PO | David Henen |
| 8 | PO | Ali Gholizadeh |
| 10 | NA | Kaweh Rezaei |
| 12 | PO | Joris Kayembe |
| 13 | PO | Christophe Diandy |
| 14 | BR | Joachim Imbrechts |
| 15 | NA | Anthony Descotte |
| 16 | NA | Shamar Nicholson |
| 17 | OB | Stergos Marinos |
| Nr | Poz. | Piłkarz |
|---|---|---|
| 19 | PO | Lucas Ribeiro Costa |
| 20 | PO | Jean Thierry Lazare |
| 22 | PO | Gaëtan Hendrickx |
| 23 | OB | Steeven Willems |
| 24 | OB | Dorian Dessoleil |
| 26 | PO | Marco Ilaimaharitra |
| 27 | PO | Mamadou Fall |
| 28 | PO | Ken Nkuba |
| 30 | OB | Guillaume Gillet |
| 34 | PO | Amine Benchaib |
| 40 | BR | Rémy Descamps |
| 44 | PO | Ryōta Morioka |
| 77 | PO | Massimo Bruno |