Call and response (dosł. zawołanie i odpowiedź) to seria dwóch odrębnych fraz muzycznych, zazwyczaj granych przez różnych muzyków, w której druga fraza stanowi bezpośredni komentarz lub odpowiedź na pierwszą. Stanowi podstawowy element formy muzycznej wielu różnych gatunków muzycznych.

Od czasów sprzed Średniowiecza w europejskich kościołach podczas mszy stosowane są wzory oparte na tej zasadzie, nawiązujące do klasycznych greckich form teatralnych i oratoryjnych, co znajduje swoje odzwierciedlenie w formach takich jak antyfonia i responsorium. W kulturach Afryki Subsaharyjskiej forma zawołania i odpowiedzi jest powszechnie stosowana w procesie demokratycznego, grupowego podejmowania decyzji podczas zgromadzeń publicznych, kiedy omawiane są sprawy obywatelskie, podczas rytuałów religijnych, jak również podczas wykonywania muzyki wokalnej i instrumentalnej. Tą tradycję afrykańscy niewolnicy przynieśli ze sobą do Nowego Świata i na przestrzeni wieków przeniknęła ona do rozmaitych form kultury, obrządków religijnych, zgromadzeń publicznych, wydarzeń sportowych, wierszyków dla dzieci, a szczególnie do takich gatunków muzycznych jak gospel, blues, rhythm and blues, rock and roll, czy jazz.

Powszechnie jest też stosowana w muzyce kubańskiej, folkowej, klasycznej, szantach, w pieśniach śpiewanych przy pracy, w wojsku i w utworach tanecznych różnych krajów europejskich, w tym we Francji (szczególnie w Bretanii) i na Wyspach Owczych. Zjawisko call and response jest też powszechne we współczesnej muzyce rozrywkowej Zachodu, głównie z powodu znacznych wpływów afrykańskich. Można je zaobserwować w utworach takich jak "My Generation" zespołu The Who, "Black Dog" zespołu Led Zeppelin czy "Fairytale of New York" zespołu The Pogues.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.