| Wojna Kartagińczyków z najemnikami 241–237 p.n.e. | |||
rzeka Bagradas (obecnie Medjerda) | |||
| Czas | |||
|---|---|---|---|
| Miejsce | |||
| Terytorium |
Ujście rzeki Bagradas | ||
| Przyczyna |
zmniejszenie żołdu oddziałom najemnym | ||
| Wynik |
wygrana Kartaginy | ||
| Strony konfliktu | |||
| |||
| Dowódcy | |||
| |||
| Siły | |||
| |||
| Straty | |||
| |||
Położenie na mapie świata | |||
| 37°06′36″N 10°07′48″E/37,110000 10,130000 | |||
Bitwa u ujścia Bagradasu – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 239 p.n.e. w trakcie wojny Kartagińczyków z najemnikami 240–237 p.n.e. (tzw. wojna bezlitosna).
Konflikt wzniecili najemnicy puniccy (Iberowie, Celtowie, Ligurowie, Balearowie i Grecy – 20 000 ludzi) niezadowoleni ze zmniejszenia żołdu po zakończeniu wojny punickiej.
Do pierwszego starcia doszło pod Utyką w 240 p.n.e., gdzie Hannon zadał klęskę rebeliantom dzięki szarży 100 słoni bojowych.
W rok później strateg Libii na czele 10 000 ludzi i 70 słoni pobił wojska powstańców u ujścia rzeki Bagradas. Rebelianci stracili 6 000 zabitych. 2 000 buntowników zostało wziętych do niewoli.
Wprawdzie w 237 p.n.e. pod Tunes powstańcom udało się jeszcze pokonać wojska kartagińskie, lecz dzięki pomocy Hamilkara Hannonowi udało się w końcu rozbić ostatecznie siły buntowników. Ich przywódca Mathos został zamęczony w swoistej "drodze krzyżowej" na ulicach Kartaginy.
Literatura
- Klaus Zimmermann: Rom und Karthago. Wiss. Buchgesellschaft, Darmstadt 2005. ISBN 3-534-15496-7