Bitwa pod Peluzjum – starcie zbrojne, które miało miejsce w maju 525 p.n.e. na Synaju.

W bitwie król perski Kambyzes II pokonał siły faraona egipskiego Psametycha III i zdobył Egipt. Po walce opór Persom przez dłuższy czas stawiało jedynie miasto Memfis.

Według Herodota faraon egipski stacjonował ze swoim wojskiem na peluzjańskim wybrzeżu Nilu i tam oczekiwał wśród wydm na siły Persów. Peluzjum było ważnym strategicznie miastem granicznym, kontrolującym handel pomiędzy Egiptem a Azją. W samym tylko mieście stacjonowało 5000 żołnierzy. Armia egipska składała się z około 30 000 ludzi, liczebność sił perskich była zbliżona.

Głównym powodem klęski Egipcjan była zdrada dowódcy wojsk Fanesa z Halikarnasu. Fanes dowodził siłami głównymi Egipcjan, składającymi się głównie z Greków a w czasie bitwy zdradził przeciwnikom wszelkie miejsca obrony Egipcjan. Straty obu wojsk nie są znane.

Bibliografia

• Herodot: Dzieje (przekład S. Hammera), Warszawa, Czytelnik 2011, ISBN 978-83-07-03254-2.
• Dupuy, R. Ernest, and Trevor N. Dupuy. The Encyclopedia of Military History from 3500 B.C. to the present. New York: Harper and Row, 1977.
• Fuller, J.F.C. A Military History of the Western World, Volume One. N.P.: Minerva Press, 1954.
• Harbottle, Thomas. Dictionary of Battles. New York: Stein and Day, 1971.