Kryształy benitoitu na łupku glaukofanowym z natrolitem | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny | |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
6 - 6,5 |
| Przełam |
muszlowy |
| Łupliwość |
niewyraźna, według <1011> |
| Pokrój kryształu |
tabliczkowy, bipiramidalny |
| Układ krystalograficzny |
heksagonalny |
| Gęstość minerału |
3,64 – 3,68 g/cm³ |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
szafirowa, niebieska do białej, bezbarwny, niekiedy różowy. |
| Rysa |
biała |
| Połysk |
szklisty |
| Współczynnik załamania |
nω = 1.756 - 1.757 nε = 1.802 - 1.804 |
| Inne |
silny dichroizm, obserwowane barwy: bezbarwny do różnych odcieni niebieskiego |
| Dodatkowe dane | |
| Szczególne własności |
intensywna luminescencja w kolorze niebieskim |
Benitoit – minerał z grupy krzemianów pierścieniowych. Należy do grupy minerałów wyjątkowo rzadkich.
Nazwa związana z miejscem występowania – okręg San Benito w Kalifornii, USA.
Występowanie
Najczęściej występuje w żyłach natrolitu, w łupkach glaukofanowych, w serpentynitach. Współwystępuje z albitem. Spotyka się go w piaskach. Możliwość pomylenia z: kordierytem, szafirem, spinelem, tanzanitem, turmalinem.
Miejsca występowania: USA – San Benito w Kalifornii, Teksas, Belgia – w utworach aluwialnych, Nowa Zelandia.
Zastosowanie
- ma znaczenie naukowe,
- bardzo rzadki, wyjątkowo ceniony i atrakcyjny kamień kolekcjonerski,
- benitoit jest bardzo rzadkim, cenionym w jubilerstwie kamieniem ozdobnym (osobliwość jubilerska, szczególnie okazy fioletowe i różowe).
Największy oszlifowany okaz benitoitu (masa 7,83 ct) znajduje się w zbiorach Smithsonian Institution w Waszyngtonie.
Zobacz też
Bibliografia
- J. Parafiniuk: Minerały systematyczny katalog 2004, TG "Spirifer" Warszawa 2005
- A. Bolewski, A. Manecki: Mineralogia szczegółowa, Wyd. PAE W-wa 1993
- C. Hall: Szlachetne i ozdobne kamienie, Elipsa 1993
- W. Schumann: Kamienie szlachetne i ozdobne, Alma-Press 2004
Linki zewnętrzne
- benitoit na Webmineral.com (ang.)
- benitoit na Mindat.org (ang.)