Sułtanat Bahmanidów – państwo muzułmańskie w Indiach ze stolicą w Gulbardze, a potem w Bidarze.

Założył je namiestnik sułtana delhijskiego Muhammada Tughlaka, Ala ad-Din Bahmani. Był on pochodzenia perskiego. Jego secesja miała miejsce w 1347 roku i za jego rządów państwo przeżywało szczyt swej świetności. Szachowie Bahmanidzcy wprowadzili w swoim królestwie wzorce kulturowe bazujące na perskiej tradycji i ustanowili język dakhini językiem urzędowym. W sułtanacie rozwijał się również muzułmański nurt mistyczny - sufizm. Bahmanidzi stale toczyli walki z hinduskim państwem Widżajanagar, które próbowało uzyskać supremację w Dekanie. Za najwybitniejszego władcę sułtanatu uznawany jest Firuz Szach panujący w okresie od 1397 - 1422 roku, na który też przypada największy rozkwit państwa. Na przełomie XV i XVI w. sułtanat Bahmanidów rozpadł się na pięć niezależnych księstw - Ahmadnagar, Bidźapur, Golkonda, Berar i Bidar.

Przypisy

  1. 1 2 Agnieszka Kuczkiewicz-Fraś. Sułtanaty Dekańskie. Polityka pomocnik historyczny - Dzieje Indii”. 3, s. 82, 2017. Warszawa: Polityka sp. z o.o. s.k.a.. ISSN 2391-7717.
  2. Agnieszka Kuczkiewicz-Fraś. Sułtanaty Dekańskie. Polityka pomocnik historyczny - Dzieje Indii”. 3, s. 83, 2017. Warszawa: Polityka sp. z o.o. s.k.a.. ISSN 2391-7717.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.