Aleksandr Fiodorowicz Uljanow, ros. Александр Федорович Ульянов (ur. w 1901 r. w Mińsku, zm. 26 listopada 1937 r. w Moskwie) – białoruski działacz rewolucyjny, radziecki dyplomata

Działał w partii białoruskich eserów. W 1919 r. został aresztowany przez Polaków, ale wkrótce wypuszczono go na wolność. Od 1922 r. pełnił funkcję zastępcy pełnomocnika narkomatu handlu wewnętrznego w Białoruskiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej (BSSR). W 1924 r. mianowano go dyrektorem oddziału południowego trustu „Lesbieł” na Krymie. Następnie kierował oddziałem trustu w Rydze. W 1925 r. został attaché, a potem radcą poselstwa politycznego ZSRR w Warszawie. W tym samym roku zorganizował w Sopocie tajną konferencję działaczy białoruskich, na której podjęto decyzję utworzenia Białoruskiej Włościańsko-Robotniczej Hromady. Po zabójstwie posła Piotra Ł. Wojkowa latem 1927 r., pełnił tymczasowo jego obowiązki. Jednocześnie wykonywał zadania wywiadowcze. Po powrocie do ZSRR w 1928 r., objął funkcję pełnomocnego przedstawiciela narkomatu spraw zagranicznych przy sownarkomie BSSR. Jednocześnie wszedł w skład Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii (bolszewików) Białorusi. Na pocz. 1937 r. został przedstawicielem gospodarczym ZSRR w Czechosłowacji. Pod koniec maja tego roku został wezwany do Moskwy, gdzie aresztowało go NKWD. Po procesie został pod koniec listopada skazany na karę śmierci, natychmiast wykonaną przez rozstrzelanie.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.