Aleksandr Jefimow
Александр Никола́евич Ефи́мов
8 zwycięstw
marszałek lotnictwa
Data i miejsce urodzenia

6 lutego 1923
Kantiemirowka, ZSRR

Data i miejsce śmierci

31 sierpnia 2012
Moskwa, Rosja

Przebieg służby
Lata służby

1942–1993

Siły zbrojne

Armia Czerwona
Wojskowe Siły Powietrzne

Jednostki

594 pułk szturmowy,
198 pułk szturmowy

Stanowiska

dowódca Sił Powietrznych ZSRR (1984–1990)

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa,
zimna wojna

Późniejsza praca

działacz kombatancki

Odznaczenia

Aleksandr Nikołajewicz Jefimow (ros. Алекса́ндр Никола́евич Ефи́мов, ur. 6 lutego 1923 w Kantiemirowce w obwodzie woroneskim, zm. 31 sierpnia 2012 w Moskwie) – radziecki lotnik i dowódca wojskowy, marszałek lotnictwa ZSRR (1975), zastępca dowódcy (1969–1984) i dowódca (1984–1990) Sił Powietrznych ZSRR, zastępca ministra obrony ZSRR (1984–1990) dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego (1944 i 1945).

Życiorys

Spędził dzieciństwo i młodość w Millerowie, w Armii Czerwonej służył od maja 1941, 1941–1942 elew Ługańskiej Wojskowej Szkoły Lotniczej, od sierpnia 1942 lotnik 594 pułku szturmowego. Od lipca 1944 dowódca eskadry 198 pułku szturmowego 233 Dywizji Lotniczej 4 Armii 2 Frontu Białoruskiego w stopniu starszego porucznika. Wykonał sto lotów bojowych i ataków na lotniska, promy i pociągi. Za odwagę i bohaterstwo w walce dekretem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z 26 października 1944 otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego ze Złotą Gwiazdą i Orderem Lenina. Łącznie podczas II wojny światowej wykonał 288 lotów bojowych na Ił-2, zniszczył osobiście i w grupach 85 samolotów wroga na lotniskach i 8 w walkach powietrznych; zniszczył również dużą ilość sprzętu wroga. 18 sierpnia 1945 otrzymał gwiazdę i tytuł Bohatera Związku Radzieckiego po raz drugi.

Po wojnie zajmował wysokie stanowiska dowódcze w Wojskach Lotniczych, był m.in. dowódcą pułku i dywizji. 21 maja 1951 w Millerowie zbudowano jego pomnik. W 1957 ukończył Wojskową Akademię Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR i został zastępcą dowódcy 30 Armii Powietrznej w Nadbałtyckim Okręgu Wojskowym. W latach 1964–1969 dowódca Armii Powietrznej Karpackiego Okręgu Wojskowego, 1969–1984 zastępca dowódcy Sił Powietrznych ZSRR, w 1970 walczył na Bliskim Wschodzie wraz z egipskimi oddziałami dowodzonymi przez Husniego Mubaraka. Od 29 kwietnia 1975 marszałek lotnictwa ZSRR. W latach 1984–1990 dowódca Sił Powietrznych ZSRR i zastępca ministra obrony ZSRR. W latach 1986–1990 członek KC KPZR. W latach 1990–1993 przewodniczący Państwowej Komisji ds. Użytkowania Przestrzeni Powietrznej i Zarządzania Ruchem Lotniczym. Doktor nauk wojskowych, profesor Akademii Nauk Lotnictwa i Aeronautyki. W latach 1946–1950 i 1974–1989 deputowany do Rady Najwyższej ZSRR. Od 1993 na emeryturze. Od 2006 przewodniczący Rosyjskiego Komitetu Weteranów Wojny i Służby Wojskowej. Przewodniczący Komisji ds. Wzajemnej Współpracy z Organizacjami Społecznymi Weteranów, Oficerów Rezerwy i na Emeryturze przy Prezydencie Federacji Rosyjskiej. Zmarł na zawał na wieść o śmierci przyjaciela – marsz. Siergieja Sokołowa. Pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.

Odznaczenia i nagrody

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.