Aleksander Jacek Garlicki (ur. 15 września 1934 w Krakowie) – polski geolog, specjalista geologii złóż surowców chemicznych, a zwłaszcza złóż soli, oraz geologii górniczej.

Wykształcenie

Maturę zdał w Liceum Ogólnokształcącym im. T. Kościuszki w Krakowie w roku 1951. W tym samym roku został przyjęty na Wydział Geologiczno-Poszukiwawczy Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. W roku 1956 ukończył studia uzyskując stopień magistra inżyniera geologa w specjalności "geologia i poszukiwanie złóż soli".

Praca w (Państwowym) Instytucie Geologicznym

Zgodnie z ukończoną specjalnością otrzymał nakaz pracy do Instytutu Geologicznego w Warszawie, do Zakładu Złóż Soli i Surowców Chemicznych, gdzie pracował do końca stycznia 1962, kolejno na stanowiskach asystenta i starszego asystenta. W lutym 1962 został przeniesiony służbowo do Oddziału Karpackiego Instytutu Geologicznego w Krakowie, gdzie do końca maja 1971 był zatrudniony na stanowiskach starszego asystenta, adiunkta i Kierownika Samodzielnej Pracowni Złóż Soli. W czerwcu 1971 został powołany na stanowisko samodzielnego pracownika naukowo-badawczego, a w kwietniu 1973 – na stanowisko docenta w Instytucie Geologicznym.

W latach 1959-1966 współpracował z Przemysłem Solnym, będąc zatrudnionym w niepełnym wymiarze godzin na stanowisku geologa Kopalni Soli w Bochni do roku 1962, a następnie, do roku 1966, na stanowisku geologa dokumentatora w Przedsiębiorstwie Specjalistycznym Górnictwa Surowców Chemicznych "Hydrokop" w Krakowie.

W roku 1964, po wykonaniu pod kierunkiem prof. Józefa Poborskiego pracy Autochtoniczna seria solna w miocenie Podkarpacia na odcinku pomiędzy Skawiną a Tarnowem, uzyskał stopień doktora nauk technicznych na Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym AGH w Krakowie. W lipcu 1969 otrzymał nagrodę II stopnia im. K. Bohdanowicza za powyższą pracę, opublikowaną w 1968 w Biuletynie Instytutu Geologicznego nr 215. W 1970 został wyróżniony "Odznaką Instytutu Geologicznego CUG".

W roku 1972 otrzymał Stypendium Departamentu Stanu USA, w związku z czym od września 1972 do czerwca 1973 przebywał w Colorado School of Mines w Golden (Akademia Górnicza Colorado), w charakterze "wizytującego" profesora.

Praca na Akademii Górniczo-Hutniczej

W październiku 1973 został przeniesiony służbowo do pracy na stanowisku docenta w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, gdzie w Instytucie Geologii Regionalnej i Złóż Węgli, a po zmianie nazwy: w Instytucie Geologii i Surowców Mineralnych, objął funkcję kierownika Zakładu Geologii Regionalnej, a ponadto od października 1974 – funkcję zastępcy Dyrektora Instytutu, którą pełnił do końca września 1979.

W maju 1977, na podstawie pracy Sedymentacja soli mioceńskich w Polsce uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie geologii złóż na Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym AGH.

W roku 1980 przez 2 miesiące brał udział w pracach grupy polskich specjalistów w Iraku i 3 tygodnie przebywał w Egipcie na zaproszenie Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego tego kraju, prowadząc cykl wykładów na kilku uniwersytetach egipskich.

W 1981 został wybrany przez Radę Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego AGH na stanowisko Dziekana Wydziału na okres 1981-1984. W lutym 1985 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a na stanowisko profesora zwyczajnego został powołany w 1993. W latach 1987-1990 był Kierownikiem Studium Doktoranckiego AGH z zakresu geologii i geofizyki. Od 1990 do 1993 pełnił obowiązki Pierwszego Zastępcy Rektora AGH i Prorektora ds. Nauczania. W latach 1992-2001 był ponadto Kierownikiem Technicznego Uniwersytetu Otwartego na AGH. Od roku 1994 kierował nowo powstałym Zakładem Złóż Rud i Soli AGH (do września 2001).

Z końcem 2002 przeszedł na emeryturę.

Inne prace zawodowe i społeczne

Poza podstawowymi obowiązkami spełniał również wiele innych funkcji naukowych, zawodowych i społecznych:

  • Brał udział w pracach Polskiej Akademii Nauk. Od 1974 jest Członkiem Komisji Nauk Geologicznych Polskiej Akademii Nauk, Oddział w Krakowie. W latach 1987-1989 był zastępcą Przewodniczącego Komitetu Nauk Geologicznych PAN (Wydział VII).
  • W latach 1976-1986 był Przewodniczącym Rady Konserwatorsko-Górniczej przy Kopalni Soli w Wieliczce, w latach 1983-1990 był Członkiem Zespołu ds. zabezpieczenia pod względem górniczym Kopalni Soli w Wieliczce, a w latach 1986-1990 Przewodniczącym Rady Konserwatorsko-Górniczej przy Muzeum Żup Krakowskich w Wieliczce. W roku 1991 Minister Kultury powołał A. Garlickiego na członka Rady Muzealnej przy Muzeum Żup Krakowskich; od roku 1998 jest przewodniczącym tej Rady i członkiem Komitetu Redakcyjnego "Studiów i Materiałów do Dziejów Żup Solnych w Polsce".
  • Od 1977 był członkiem Rady Techniczno-Ekonomicznej Zjednoczenia Kopalnictwa Surowców Chemicznych w Krakowie, a w latach 1986-1990 naukowym konsultantem i członkiem Rady Naukowej Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Górnictwa Surowców Chemicznych CHEMKOP w Krakowie.
  • Trzykrotnie był wybrany do Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej: od 1994 do końca 2002.

Dorobek naukowy i pedagogiczny

Aleksander Garlicki jest autorem lub współautorem ponad 100 prac opublikowanych w czasopismach krajowych i zagranicznych. Jest również autorem lub współautorem ponad 250 prac niepublikowanych, w tym 5 dokumentacji geologicznych dotyczących złóż soli w Polsce. Prace te przyczyniły się do odkrycia dwóch nowych złóż soli kamiennej w Polsce (złoże soli kamiennej Łężkowice-Siedlec i złoże soli kamiennej Moszczenica-Łapczyca). Był promotorem 78 prac magisterskich oraz 8 prac doktorskich: 1981 – Ashraf M. A. A. Wali (Egipt), 1982 – Jan Niemczyk, 1984 – Piotr Rzepecki, 1988 – Wiesław Bujakowski, 1993 – Krzysztof Bukowski, 1999 – Tomasz Toboła, 2004 – Andrzej Markiewicz, 2008 – Katarzyna Cyran.

Odznaczenia

Wybrane publikacje

  • Garlicki A., 1960, Złoże soli kamiennej Łężkowice-Siedlec w zatoce gdowskiej. Przegl. Geol., t. 8. nr 1, 43-45. Warszawa.
  • Garlicki A., 1964, Autochtoniczna seria solna w miocenie Podkarpacia na zachód od Wieliczki. Kwart. Geol., t. 8, nr 4, p. 841-853. Warszawa.
  • Garlicki A., 1968, Autochtoniczna seria solna w miocenie Podkarpacia między Skawiną a Tarnowem. Z bad. geol. w Karpatach, t. 12. Biul. IG nr 215, p. 5-78. Warszawa.
  • Garlicki A., 1970, Złoże soli kamiennej Moszczenica – Łapczyca na zachód od Bochni. Kwart. Geol., t. 14, nr 2, p. 350-360. Warszawa.
  • Garlicki A., 1971, Złoże soli kamiennej w Łężkowicach nad Rabą. Kwart. Geol., t. 15, nr 4, p. 930-946. Warszawa.
  • Garlicki A., 1973, Wyniki badań miocenu solonośnego na południe od Przemyśla. Kwart. Geol., t. 17, nr 1, p. 92-105. Warszawa.
  • Garlicki A., 1974, Miocene Salt Deposits in Poland. Fourth Symposium on Salt, Vol. 1, p. 129-134. Northern Ohio Geological Society. Cleveland.
  • Garlicki A., 1979, Sedymentacja soli mioceńskich w Polsce. Prace Geol. PAN, Oddz. w Krakowie, nr 119, 67 pp.
  • Alexandrowicz S. W., Garlicki A., Rutkowski J., 1982, Podstawowe jednostki litostratygraficzne miocenu zapadliska przedkarpackiego. Kwart. Geol., t. 26, nr 2, p. 470-471. Warszawa.
  • Garlicki A., Szybist A., 1986, Salinarne osady polskiego cechsztynu z solami potasowo-magnezowymi. Gospod. Sur. Min., Kwart. PAN, t. 2, zesz. 3-4, p. 389-404. Kraków.
  • Garlicki A., 1991, On Some Root Structures of Zechstein Salt Deposits in Poland. Proceedings of International Zechstein Symposium Hannover-Kassel 1987. Zbl. Geol. Paläont. Teil I, H. 4, p. 1211-1222.
  • Garlicki A., 1993, Solution mining of Miocene salts in Poland and its environmental impact. Proceedings VII. Intern. Symposium on Salt, Kyoto. Vol. I, p. 419-424. Elsevier Publishers B.V., Amsterdam.
  • Garlicki A., Wilk Z., 1993, Geologiczne i hydrogeologiczne tło awarii wodnej na poziomie IV Kopalni Soli Wieliczka. Przegl. geol., 41, nr 3, p. 183-192, Warszawa.
  • Garlicki A., Szybist A., 1995, Ogólne założenia dla zabezpieczenia Kopalni Soli Wieliczka oraz nowy obraz geologiczny złoża wielickiego. Pol. Stow. Górnictwa Solnego – Likwidacja zagrożenia wodnego dla zabezpieczenia Kopalni Soli Wieliczka, p.15-30. (Mat. z III. Spotkania Stow., Wieliczka 18-19.09.1995).
  • Banaszak A., Garlicki A., Markiewicz A., 2007, Budowa geologiczna złoża najstarszej soli kamiennej Kazimierzów w OG Sieroszowice I (kopalnia Polkowice-Sieroszowice). Gosp. Sur. Min., Kwart. PAN, vol.23, zesz. specj.1, p.9-20. Kraków.

Bibliografia

  • Strona AGH. econgeol.agh.edu.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-03-07)]. ostatni dostęp: 29 lut 2008
  • Garlicki A., 2005, Wykłady w Colorado School of Mines, 493-494. W: Śliżewski W., Salski W., Werner Z., (red.), Polscy geolodzy na pięciu kontynentach. Państwowy Instytut Geologiczny, Warszawa.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.