Adamaszkowy bębenek (jap. 綾鼓 Aya no tsuzumi) – dramat z 1951 r. autorstwa Yukio Mishimy (właśc. Hiraoka Kimitake). Nawiązuje do stylistyki klasycznego teatru nō. Motywy przewodnie sztuki to miłość i śmierć, potężne siły towarzyszące człowiekowi w czasie całej jego egzystencji, ukazane w kanonach klasycyzmu.

Fabuła

Głównymi bohaterami sztuki są piękna, próżna i rozkapryszona kobieta, Hanako, i 70-letni starzec Iwakichi, dozorca. Najważniejszy konflikt sztuki rozgrywa się jednak nie pomiędzy samymi postaciami, lecz w ich wnętrzach.

Iwakichi jest zakochany bez wzajemności w pięknej, nieosiągalnej dla niego, otoczonej licznymi wielbicielami kobiecie. Nie zna nawet jej imienia, lecz nazywa ją Księżycową Władczynią Drzew Cynamonowych. Codziennie wypatruje ukochanej w oknie, gdzie kiedyś ją ujrzał, i pisze listy miłosne.

Początkowo pali je, aż wreszcie decyduje się przesłać ukochanej wyznanie miłosne. Trafia ono jednak w ręce jakiegoś mężczyzny. Okazuje się, że urzędniczka, która miała je dostarczyć wybrance starca, doszła do wniosku, że nie warto tego robić. Miłosne uniesienia staruszka wydawały się jej żałosne i śmieszne. Urzędniczka wraz ze znajomymi wpada na złośliwy pomysł. Podsuwają go obiektowi westchnień Iwakichiego – pięknej, lecz próżnej pani Hanako: polecają jej przesłać wielbicielowi głuchy, obity adamaszkiem bębenek z liścikiem: „Jeśli głos bębenka będzie donośniejszy, niż hałas ulicy i dotrze aż tutaj, spełnię pana pragnienia...”

Iwakichi jest bardzo szczęśliwy, jednak gdy uderza w bębenek, okazuje się, że nie wydaje on żadnego dźwięku. Został w ten sposób ośmieszony i upokorzony. Wkrótce umiera, a w tydzień po jego śmierci Hanako zostaje nawiedzona przez jego ducha. Zdaje sobie sprawę, jak bardzo zraniła uczucia nieszczęśliwego człowieka.

Realizacje teatralne w Polsce

Sztuka ta została po raz pierwszy wystawiona w Polsce w roku 1965 w warszawskim Teatrze Współczesnym. Reżyserem spektaklu był Tadeusz Łomnicki, a na scenie wystąpili: sam reżyser (jako Iwakichi), Irena Eichlerówna (jako Pani Tsukioka), Marta Lipińska (jako Sayoko), Damian Damięcki (jako Fujima), Tadeusz Surowa (jako Kaneko) i Barbara Drapińska (jako Madame).

Kolejnej realizacji podjął się Andrzej Wajda w 1994 roku w Starym Teatrze w Krakowie (wraz z innymi japońskimi jednoaktówkami), a potem w 1997 roku dla potrzeb Teatru Telewizji. W spektaklu tym udział wzięli: Beata Fudalej (jako Hanako), Andrzej Hudziak (jako Iwakichi), Anna Polony (jako Madame), Ewa Kolasińska (jako Urzędniczka), Marek Kalita (jako Toyama), Piotr Skiba (jako Fujima), Aleksander Fabisiak (jako Kaneko).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.