Suicideboys (zapis stylizowany: $uicideboy$) – amerykańska grupa muzyczna wykonująca kombinację różnych gatunków muzycznych wywodzących się z hip-hopu. Została założona w 2014 r. w Nowym Orleanie przez dwójkę kuzynów, Aristosa Petrou „Ruby da Cherry” oraz Scotta Arceneaux Jr „Scrim”. Prowadzą własną wytwórnię, G*59 Records, natomiast ich muzyka jest dystrybuowana przez Caroline Distribution.

Duet jest uważany za jeden z najpopularniejszych w amerykańskiej podziemnej scenie rapowej, posiadający nawet własny kult. Po kilku latach wydawania wyłącznie EP i mixtape'ów, ich debiutancki album I Want to Die in New Orleans został wydany 7 września 2018 r. Bardzo dobrze radził sobie komercyjnie, co poskutkowało znalezieniem się w pierwszej dziesiątce na amerykańskiej liście Billboard 200. W maju 2019 r. wydali wspólną, sześciościeżkową EP z perkusistą Blink-182, Travisem Barkerem, zatytułowaną Live Fast, Die Whenever. W roli głównej pojawił się także gitarzysta Korn, James Shaffer.

Wczesne lata

Kariera muzyczna

Pierwszy wspólny projekt duetu to składający się z trzech utworów minialbum zatytułowany Kill Yourself Part I: The Suicide Saga, została wydana w czerwcu 2014 r. na platformach SoundCloud i Bandcamp. Projekt zwrócił uwagę znanego undergroundowego rapera, Bonesa, doprowadzając do ich współpracy. W kolejnych miesiącach duet wydał kolejne dziewięć wersji serii minialbumów Kill Yourself. Po wielu EP nagranych z innym undergroundowym artystą, Black Smurfem, ich pierwszy pełnometrażowy projekt zatytułowany Gray/Grey został wydany 3 marca 2015 roku.

Przełom dla Suicideboys nastąpił wraz z wydaniem w 2015 r. South Side Suicide, powstałej we współpracy z uznanym raperem z południowej części Florydy, Pouyą, dzięki czemu duet znalazł się w centrum uwagi podziemnego rapu. Od października 2018 r. taśma zyskała ponad 75 milionów odtworzeń na samej platformie streamingowej SoundCloud. Pierwszy wypad duetu na mainstreamowe listy przebojów nastąpił wraz z wydaniem Radical Suicide latem 2016 r. Ta pięciościeżkowa EP, wyprodukowana przez muzyka EDM, Gettera, osiągnęła 17. miejsce na liście Billboard Rap.

7 września 2018 r. ukazał się ich debiutancki album studyjny I Want to Die in New Orleans. W oświadczeniu opublikowanym na oficjalnym koncie duetu na Instagramie dowiadujemy się, że: „Zaczęliśmy nagrywać ten album na początku 2017 roku. Początkowo chcieliśmy opisać nasze doświadczenia w trasie i wyrazić, jak nasze życie stało się nieco bardziej ekstrawaganckie”.

Od grudnia 2022 r. Ich najczęściej oglądanym teledyskiem na platformie YouTube jest piosenka „Paris”, która osiągnęła ponad 172 miliony wyświetleń. „Paris” dodatkowo otrzymał certyfikat złota. Piosenką z największą liczbą odtworzeń na ich Spotify jest ...And to Those I Love, Thanks for Sticking Around (450 milionów). Duet znalazł się również na liście Billboard zatytułowanej „Billboard Dance's 15 Artists to Watch in 2017”.

Pod koniec 2018 r. pojawiła się plotka, że grupa rozpadła się po serii tweetów. Szybko jednak wyjaśnili, że tweety dotyczyły „osobistych problemów”, z którymi boryka się Arceneaux, i że w rzeczywistości wcale się nie rozpadli.

W maju 2019 r. grupa położyła kres tej plotce wraz z wydaniem ich sześciościeżkowego EP Live Fast, Die Whenever we współpracy z perkusistą Blink-182 Travisem Barkerem i czołowym udziałem gitarzysty Korn, Jamesa Shaffera.

W lipcu 2019 duet rozpoczął swoją pierwszą ogólnokrajową trasę koncertową „Grey Day Tour”, z gośćmi takimi jak; Germ, City Morgue, Trash Talk, Denzel Curry, Shoreline Mafia, Night Lovell, Pouya i Turnstile. Trasa rozpoczęła się występem 24 lipca 2019 r. W WaMu Theatre w Seattle w stanie Waszyngton, a zakończyła się 23 sierpnia 2019 r. po koncercie w Shrine Expo Hall w Los Angeles w Kalifornii.

W sierpniu 2021 roku, po ponad rocznej przerwie, duet wydał swój drugi album studyjny Long Term Effects of Suffering. Album został dobrze przyjęty przez ich fanów, wywołując jednocześnie podziały w mediach społecznościowych. Tuż po wydaniu albumu duet rozpoczął trasę Gray Day Tour 2021 wraz z innymi członkami G*59.

W listopadzie 2021 roku duet otrzymał swój pierwszy platynowy certyfikat RIAA, ponieważ ich przebój „… And to Those I Love, Thanks for Sticking Around” osiągnął ponad milionową sprzedaż.

W lipcu 2022 roku wydany został trzeci album studyjny i 47 projekt duetu „Sing Me a Lullaby, My Sweet Temptation”, jego lista utworów i okładki zostały ogłoszone 2 czerwca 2022 roku za pośrednictwem posta na Instagramie opublikowanego przez obu raperów. Krążek uplasował się na 7 miejscu na liście Billboard 200.

Styl muzyczny

Muzyka Suicideboys skupia się na różnych podgatunkach rapu; niektóre piosenki mają melancholijne tony z liryczną treścią, która koncentruje się na takich tematach, jak depresja i myśli samobójcze (tematy te nie są szeroko eksponowane w ogólnej muzyce hip-hopowej), inne zaś są bardzo agresywne, z motywami przemocy i treściami seksualnymi. Część muzyki opiera się na ich życiu z okresu dorastania w Nowym Orleanie; Tytuły piosenek, takie jak „Audubon”, „Tulane”, „Elysian Fields”i „St. Bernard”, są odzwierciedleniem ulic i dzielnic, które miały wpływ na życie Arceneaux i Petrou.

Suicideboys wykorzystuje sample z piosenek grupy muzycznej Three 6 Mafia a także wokale osób do niej przynależących w celu uzyskania efektu phonk. Chociaż użycie dźwięków Three 6 Mafia spotkało się z zastrzeżeniami niektórych jej byłych członków, szczególnie raperki Gangsta Boo, zostało ono przyjęte przez innych np. jej członka i założyciela - Juicy J. Wypowiadał się on na temat swojego wsparcia i mentoringu Suicideboys, po czasie zatrudnił duet do wyprodukowania beatów do swoich mixtape'ów Highly Intoxicated i ShutDaF * kUp, na których pojawili się tacy artyści jak ASAP Rocky, Cardi B, Wiz Khalifa i XXXTentacion.

Duża część muzyki Suicideboys skupia się na depresji i jej skutkach, co nie jest często spotykane w mainstreamowym hip hopie; Arceneaux rozwinął to w wywiadzie dla Mass Appeal, stwierdzając: „Wiele osób traktuje to jako emo, depresyjną lub negatywną muzykę… tak naprawdę to po prostu łączy (ludzi). To terapia poprzez muzykę”.

Nie biorąc pod uwagę okazjonalnych gościnnych producentów muzycznych i korzystania z zakupionych pętli instrumentalnych, cała dyskografia Suicideboys jest tworzona samodzielnie, głównie przez Arceneauxa pod jego pseudonimem Budd Dwyer (hołd dla byłego polityka o imieniu R. Budd Dwyer, który popełnił samobójstwo na żywo w telewizji). Arceneaux wyprodukował utwory dla wielu artystów, w tym dla Denzel Curry'ego, Bones i Juicy J.

Dyskografia

Przypisy